Doskonały debiut amerykańskiej autorki, która zanim zaczęła karierę literacką uczyła na uniwersytecie i zajmowała się programami społecznymi związanymi z niwelowaniem analfabetyzmu i pomocą lekarską dla najuboższych regionów świata. „Rodzina ze 141 ulicy” to bardzo udana komedia obyczajowa, poruszająca też poważne problemy, której bohaterami są członkowie wielodzietnej rodziny Vanderbeekerów z nowojorskiego Harlemu. Matka to specjalistka od cukiernictwa, ojciec jest informatykiem, ale najważniejsi bohaterowie tomu to piątka ich dzieci. Cztery dziewczynki i chłopiec – najmłodsza, prawie pięcioletnia latorośl (Laney) to nastawiona bardzo życzliwie do świata miłośniczka królików i pand, jej sześcioletnia siostra (Hiacynta) jest owładnięta manią robótek ręcznych, ich brat to typowy dziewięciolatek uwielbiający sport i literaturę przygodową (Oliver), a najstarsze w tym gronie, dwunastoletnie bliźniaczki (Jessie i Isa) różnią się mocno zainteresowaniami – jedna to utalentowana skrzypaczka, druga miłośniczka nauki.Akcja powieści rozpoczyna się kilka dni przed Bożym Narodzeniem, gdy rodzina otrzymuje wiadomość, że właściciel kamienicy (Beiderman) – antypatyczny odludek nie wychodzący ze swego mieszkania na trzecim piętrze – wypowiedział im umowę i będą musieli wyprowadzić się z nowym rokiem. Oczywiście da to asumpt do całego szeregu działań, które mają skłonić właściciela do zmiany zdania (obejmujących m.in. nieudaną próbę podania śniadania do łóżka, wystosowania odpowiedniej petycji, czy podarowania mu kota). Przy okazji okaże się, że właściciel-mizogin ma poważny powód do tego, by unikać bliźnich i stanie się dla piątki głównych bohaterów okazją do lekcji empatii, zaangażowania, odwagi i nie sądzenia po pozorach. Autorka ma dar do kreowania interesujących postaci i lekkie pióro, fabuła jest wciągająca, a całość ładnie łączy momenty wzrusza