Drugi tom cyklu o przygodach jedenastoletnich już bohaterów znanych z prezentowanej na P 12/14 książki „Zgniłobrody i luneta przeznaczenia”. Inaczej niż w tomie poprzednim para przyjaciół z nadmorskiego miasteczka – Gabrysia Bzik, rezolutna dziewczynka o nieco łobuzerskim usposobieniu, i Nilson Makówka, chłopiec wyjątkowo dbający o nienaganny wygląd i zainteresowany prawem tym razem sami wyruszają w podróż w czasie. Gdy przypadkowo wchodzą w posiadanie owada zwanego Kornikiem Czasu, cofają się za jego sprawą o 100 lat w przeszłość, do wiejskiej rezydencji Frances Hodgson Burnett, autorki „Tajemniczego Ogrodu”. Gdy mija pierwsza ekscytacja wywołana podróżą, dzieci zdają sobie sprawę, że zostały uwięzione w epoce wiktoriańskiej, bo nie dość że zgubiły gdzieś owada umożliwiającego podróż między epokami, to jeszcze nie mają żadnej drewnianej rzeczy z XXI wieku, niezbędnej, by magia Kornika Czasu zadziałała. Zanim uda im się znaleźć wyjście z tarapatów spotkająpierwowzór jednej z postaci „Tajemniczego Ogrodu”, zagrozi im odesłanie do sierocińca, będą miały także okazję przyjrzeć się sławnej pisarce przy pracy. Dobrze skonstruowana, przygodowo-fantastyczna fabuła łączy się jak zwykle z warstwą satyryczno-obyczajową wyzyskującą humor słowny i sytuacyjny wynikający ze zderzenia mentalności ludzi oddalonych od siebie o cały wiek; jest oczywiście kilka dość łagodnych dowcipów skatologicznych. Mimo że nieco niepedagogiczna (np. naciąganie na prezenty, które mają być „odszkodowaniem” za to, że ojciec nie zabiera jednego z bohaterów na wakacje) książka niesie też przesłanie o wymaganiach prawdziwej przyjaźni i garść faktów historycznych, tym razem o nierówności społecznej w wiktoriańskiej Anglii. Warstwę tekstową wspierają niezłe, poszerzające jej znaczenia rysunki. Rozrywkowa lektura, trochę w klimatach