Najnowsza powieść krakowskiej pisarki i malarki, dwukrotnej laureatki Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren (za „Wyspę mojej siostry” p 07/11 i „O Stephenie Hawkingu, Czarnej Dziurze i myszach podpodłogowych” p 2/14) przeznaczona jest dla zdecydowanie starszych nastolatek i lokuje się na pograniczu literatury obyczajowej z wątkiem magicznym, kryminału i romansu. Jej główna bohaterka (Julia), dwudziestoletnia, dotychczas raczej pragmatyczna studentka matematyki, wyjeżdża do Włoch, aby oficjalnie przejąć dom odziedziczony po nieznanej babci i poznać starannie dotychczas ignorowaną przez rodzinę historię jej życia po odejściu od męża. W Rzymie spotyka przyjaciół babci, którzy otaczają ją opieką, ale zgodnie z testamentem prawdę o przeszłości musi odkryć sama. Znajdzie w niej utalentowaną, budzącą potężne namiętności piękną kobietę, dynastię tajemniczych kotów, miłość sięgającą poza grób, bezgranicznie lojalną przyjaźń, zawiłą intrygę rzucającą cień na dobre imię kilku osób i komplikującą życie paru innych oraz zbrodnię sprzed lat (której sprawcę to ona zdemaskuje). A konfrontując to, czego się dowiaduje, ze znaną dotychczas stroną rodzinnej historii i własnymi doświadczeniami, zaczyna rozumieć i siebie. Wielowątkową opowieść o różnych obliczach miłości – także homoerotycznej i wyrachowanej – autorka wpisuje w modną scenografię krajobrazowo-kulinarną Italii, tworząc sympatyczne romansowo-sensacyjne czytadło rozrywkowe bez znanej z poprzednich książek wiarygodności psychologicznej i zaskakująco jak na to wydawnictwo niestarannie zredagowanej (nie zgadza się wiek bohaterki, następstwo czasu, są błędy gramatyczne).