Kolejna książka tej autorki (poprzednio „Wieloryb” p 7/11) to jeszcze jeden zbiorek humorystyczno-realistycznych, powielających sprawdzoną konstrukcję, klimat i wykorzystujących dowcip bazujący na zderzeniu różnic międzypokoleniowych – podobnie jak jej trylogia „Opowiadania dla przedszkolaków” (p 2/04), „Opowiadania z piaskownicy” (p 21/06) i „Piegowate opowiadania” (p 13/10) opowiadanek o świecie postrzeganym przez dzieci zupełnie inaczej niż przez dorosłych. Ich narratorka, bystra i pełna fantazji dziewczynka (Tosia), każdą refleksję na temat braku zrozumienia przez dorosłych spraw oczywistych i relację z kolejnych zdobywanych doświadczeń życiowych zaczyna od słów „Jak już będę duża, to”. A wtedy ma nadzieję bez problemów gościć w miejskim mieszkaniu uroczą kozę swojej cioci, mieć zwierzątko, które da się wyprowadzić na spacer łatwiej niż rybki z akwarium w słoiku po dżemie, spędzać więcej czasu przed wystawami sklepowymi, nie jeść szpinaku, wyhodować pod domem rodzynki w czekoladzie, do woli wykorzystywać wszystkie dostarczające rozrywki możliwości odkurzacza i zrealizować wiele innych pomysłów, których dorośli z nieznanych powodów nawet nie próbują, chociaż wszystko im wolno. W zgrabnie skonstruowanych, ładnie napisanych i dowcipnych, bardzo rodzinnych opowiadankach wyraźnie bazujących na uważnej obserwacji dziecięcego świata i znajomości sposobu myslenia najmłodszych, autorka przemyca też nieco dydaktyzmu, docierając do źródeł nieporozumień międzypokoleniowych i podpowiadając sposoby ich zażegnywania. Pogodna lektura familijna.