Siódmy tom (poprzednio "Ciao, bella, czyli w sidłach miłości” p 8/06) i utrzymana w tej samej konwencji bezpośrednia kontynuacja satyrycznego w założeniach, zdecydowanie monotematycznego, lekko autoironicznego i bardzo rubasznie dowcipnego pamiętnika mocno zakręconej i egocentrycznej nastolatki (obecnie lat piętnaście i pół), nadal mającej poważne kłopoty z uporządkowaniem własnych emocji i uczuć – miłości, przyjaźni, ambicji bycia trendy i przywódczych. Nadal szaleńczo zakochana w najwyraźniej nieosiągalnym nowym wokaliście zespołu i Bogu Miłości (Masimo), który po irytująco długim namyśle proponuje jej niezobowiązującą przyjaźń, bohaterka popada w odchłań rozpaczy, ale nie rezygnacji. Skoro wszystkie jej kumpelki mają chłopaków (a jedna nawet snuje plany matrymonialne), ona też za wszelką cenę musi kogoś zdobyć, co okazuje się przedsięwzięciem obfitującym w liczne obciachowe wpadki i frustrującym. Kiedy zaś wydaje się, że właśnie osiągnęła cel, i to ten najbardziej upragniony, na scenie pojawia się powracający z Krainy Kangurów poprzedni obiekt uwielbienia. Na sprawy niezwiązane z amorami i troską o własny wygląd nie zostaje jej wiele czasu, a znaczną jego część pochłania narzekanie na rodzinę, kłótnie z przyjaciółkami, walka ze zwariowanymi kotami i zmagania z oryginalnie wychowywaną małą siostrą. Gloria zdecydowanie nie jest typem myślicielki – nawet nie próbuje jej udawać – bywa antypatyczna, złośliwa i opętana przez hormony, ale niektóre jej zwariowane przygody mogą skłonić do chwili zastanowienia nad przyczynami i skutkami rozchwiania emocjonalnego i postaw życiowych dorastających "na skróty" nastolatek. Tam gdzie poprzednie tomy.