Kolejna książka dla dzieci tego autora (zob. „Gryźgo idzie w świat” p 10/09) to satyryczna fantasy z życia dinozaurów, w której autor zręcznie i dowcipnie żongluje faktami i fikcją. Do strefy faktów należą sympatycznie zbeletryzowane informacje o wyglądzie naszej planety w czasach dinozaurów, ich nazwy, rozmiary czy miejsca zamieszkania. Autorska kreacja to bazująca na owych faktach wizja dinozaurowej społeczności przypominającej trochę słynnych „Jaskiniowców”, a trochę „Sceny z życia smoków”. W niej dorosłe dinozaury chodzą do pracy (w wolnych chwilach na zmianę wysiadując jaja), a małe do szkoły, o ile właśnie nie ma wakacji, korzystają z różnych udogodnień cywilizacyjnych, a w ogrodach zoologicznych trzymają (chroniąc je przed wyginięciem) dzikie istoty, które same na wolności nie dałyby sobie rady – takie jak homo sapiens i udomowione przez niego stworzenia, od psa i kota po pchły. Tytułowy bohater zaś, dinozaur nieokreślonego gatunku bardzo młody, przyciąga kłopoty jak magnes, wcale nie zawsze z własnej winy. Bo przecież nie może odpowiadać za wakacyjny najazd nieznośnej i żarłocznej rodziny w chwili, gdy mama wyjechała na urlop – za zniszczony przez złośliwych kuzynów ogródek, zatopioną jaskinię czy spostoszone zapasy. Może i powinien jednak za fatalne świadectwo szkolne czy nieprzenyślane eksperymenty z bungee… Lekko napisana, zabawna, bazująca na sprawdzonym pomyśle żartobliwego przenoszenia sytuacji ze znanej rzeczywistości w wykreowaną i podkreślania ich absurdalności, lektura rozrywkowa dla czytelników lubiących dowcip sytuacyjny i słowny.