Kolejna pozycja z nieco dyskusyjnej serii to zapomniana powieść popularnego w pierwszej połowie XX wieku francuskiego pisarza dla dzieci i mlodzieży. Wydana na podstawie edycji z 1936 roku współczesnego mlodego czytelnika razić będzie (lub śmieszyć) bardzo staroświeckim stylem narracji i dialogów - egzaltowanym, ckliwym, pełnym zdrobnień i karesów (dziewięcioletni główny bohater jest tu kochanym malcem, szeroko otwiera zdziwione oczka, wyciera zakatarzony nosek, podaje rączynę, a bawi sie z innymi chłopczykami). W warstwie fabularnej jest to opowieść o utopijnej wyspie absolutnego dziecięcego szczęścia i ubrana w formę literacką wykładnia nowego modelu wychowania. Mały bohater, mieszkaniec jednej z uboższych dzielnic Paryża, trafia na niezwykłą wyspę dzięki arcybogatemu filantropowi, który po stracie własnych synów postanowił uszczęśliwić grupę innych chłopców - oczywiście wybranych, rokujacych nadzieję na przyszłych szlachetnych i światłych obywateli. Zapewnia im (bardzo szczegółowo opisane) luksusowe, nowoczesne i zdrowe warunki życia, znakomitą opiekę pedagogiczną i maksimum rozrywek (nawet nauka i drobne prace mają tu charakter zabawy), a w zamiam oczekuje jedynie, aby doskonalili swoje charaktery. Świetlany wizerunek idealnego dobroczyńcy ma tylko jedną rysę - chciałby, aby jego podopieczni zapomnieli o swoich najbliższych i kochali go jak ojca, co akurat w przypadku głównego bohatera zupełnie się nie udaje. Dydaktyczna sielanka z elementami sf, wspaniałymi wynalazkami techniki na usługach filantropa - bardzo trudno przewidzieć, czy znajdzie współczesnego mlodego czytelnika..