Najnowsza książka autorki m.in. znanej „owocowej trylogii” (ostatnio prezentowaliśmy jej powieść kryminalną „Ścianka działowa” p 21/08) to lektura dla młodych czytelników, a właściwie czytelniczek. Współczesna powieść psychologiczno-obyczajowa, z demaskatorskim zapałem prezentująca najnowszą formę dulszczyzny i koszmar życia w modelowo udanej, zgodnej rodzinie. Jej sugestywny wizerunek kreują najbliżsi piętnastoletniej bohaterki-narratorki (Dobromiły Groszek). W odpowiednich dekoracjach – apartament na strzeżonym osiedlu zamiast dawnego mieszkania w blokach mniejszego miasteczka, stylizowane na antyki, ale nowiusieńkie meble, właściwy standard we wszystkim – najważniejsze jest nieustanne inwestowanie we własny rozwój (już nawet nie wyścig szczurów, bo nie należy tracić czasu i energii na ogladanie się na innych) i tworzenie stosownego ku temu klimatu. A więc uprzedzająca uprzejmość, obowiązkowa pogoda ducha, żadnych konfliktów a jedynie rozsądne argumenty w negocjacjach, żadnych informacji, zwłaszcza nieprzyjemnych, o tym, co nas nie dotyczy, wspólne spędzanie czasu w precyzyjnie wyznaczonych sytuacjach, zero negatywnych emocji itp. Po latach takiej hodowli, z jednym nieudanym buntem w gimnazjum, bohaterka właściwie przywykła do wręcz uprzedzania ewentualnych oczekiwań rodziny i unikania wszelkich zadrażnień, mimo narastającego wewnętrznego buntu. Punktem zwrotnym okażą się przypadkowe spotkania z bezdomnym porzuconym psiakiem (coś takiego w ogóle nie powinno istnieć) i niewidzianym od lat dziadkiem, którego jakoś udało się rodzinie całkowicie wymazać z pamięci wnuczki. To dzięki nim bohaterka spróbuje, początkowo nieśmiało, realizować własny model szczęścia. Sprawna warsztatowo, sugestywna, gorzko dowcipna rozprawa ze współczesnym polskim bagienkiem i jego stereotypami, a zarazem zachęta do działania, ma wdzięk poprzednich książek autorki.