W swojej najnowszej powieści autorka wykorzystała nawet teorię czasoprzestrzeni i czwartego wymiaru, aby jeszcze bardziej skomplikować i tak niełatwe życie głównej bohaterki. Młoda i już bardzo majętna wdowa (Katarzyna Lichnicka), która w roku 1872 wyruszyła do Paryża, aby dopilnować zagmatwanych spraw spadkowych po francuskim pradziadku, nieoczekiwanie i nieświadomie przekracza w drodze barierę czasu i trafia do roku 1998. Sprawy do załatwienia pozostają jej te same, ale dodatkowo musi się oswoić ze zdobyczami cywilizacyjnymi końca XX wieku i szokującymi przemianami obyczajowymi, nie wspominając o kontaktach towarzyskich z prapraprawnukami dawnych przyjaciół i znajomych. Kiedy zaś po paru miesiącach szoku w pełmi docenia wyższość nowego wieku nad własnym, równie niepodziewanie powraca w przeszłość, a wraz z nią wszystkie, odpowiednio zmodyfikowane, problemy finansowe i uczuciowe. Podobne przeprowadzki w czasie odbywa parokrotnie, funkcjonując w obu epokach jako swoja prababka i prawnuczka jednocześnie; w obu epokach współpretendent do krociowego spadku usiłuje ją poślubić lub - gdyby się to nie udało - zamordować, a ona wszelkimi sposobami dąży do małżeństwa z kimś zupełnie innym, w czym bardzo przeszkadzają skoki w czasie. Wielka fortuna, wielka miłość, kilka zwłok w tle i humor oparty na zderzeniu dwóch światów to dobry materiał na dobrą książkę, a jednak całość okazuje się "przegadana", nadmiar detali i wątków pobocznych męczy, a główny jest mało sensacyjny i w dodatku rzadko bywa naprawdę śmiesznie. Kolejna niezbyt udana powieść, którą wielbiciele autorki i tak przeczytają.