Najnowsza książka (poprzednio „Pajączek na rowerze” p 24/08) autorki znanej przede wszystkim z dwóch obszernych cykli powieściowych dla starszych i młodszych nastolatków, z zawodu pedagoga-terapeuty, to jeszcze jeden humorystycznie i satyrycznie przedstawiony obraz współczesnej domowej, szkolnej i uczuciowej rzeczywistości widzianej oczami bystrej nastolatki i ujęty w formę powieści epistolarnej. Piętnastoletnia uczestniczka spotkania autorskiego ze znaną pisarką (Hania), podobnie jak zapewne wiele osób, chciałaby zostać bohaterką powieści, chociaż uważa, że życie ma zdecydowanie nieciekawe. A jako że u siebie talentu literackiego nie dostrzega, postanawia zrealizować marzenie w inny sposób – ona napisze trochę o sobie i swojej rodzinie, a autorka może wykorzysta ten materiał chociaż na mały akapicik. I, nie zrażając się brakiem odpowiedzi, zaczyna w kolejnych mailach opisywać to swoje nieciekawe życie, dowodząc, że jest osóbką bardzo spostrzegawczą, inteligentną, dowcipną i wrażliwą, ma wspaniałą, niekonwencjonalną, kochającą się i stanowiącą bezpieczny azyl w skomplikowanym świecie zewnętrznym rodzinę, z wieloma problemami radzącą sobie śmiechem, obdarzonego nieprawdopodobnym wyczuciem absurdu różnych sytuacji i poczuciem sprawiedliwości przyjaciela od zawsze (od porodówki) nieustannie wpadającego w tarapaty i udane przyjaciółki, a na horyzoncie pojawia się wymarzony chłopak – przyczyniając się do nieoczekiwanych perturbacji uczuciowych bohaterki. A przy okazji wrażliwa nastolatka odkrywa, że „wcale niefajnie być pisarką, bo widzi się więcej niż inni i to jest okropne”. W formie, treści i ujęciu tematu najnowsza powieść autorki lokuje się między pamiętnikami Ali Makoty, Jeżycjadą i pierwszymi tomami jej własnego cyklu dla starszych nastolatków – nic odkrywczego, znane problemy, ale dużo zabawnych i krzepiących epizodów.