Druga część współczesnej powieści psychologiczno-obyczajowej ("Powroty" p 22/03) z kontynuacją wszystkich dotychczasowych wątków i jednym nowym. Akcja tej części rozgrywa się w kilka tygodni po dramatycznych wydarzeniach stawiających pod znakiem zapytania dalszą działalność schroniska i swoistego gabinetu terapeutycznego dla koni. A przed główną bohaterką (Amy Fleming), nadal nękaną przez poczucie winy i związane z tym nocne koszmary, stoją trzy bardzo trudne zadania. Musi przekonać starszą siostrę do pozostania na farmie, nie dpouścić do przekształcenia schroniska w komercyjne przedsiębiorstwo dochodowe i ocalić przed śmiercią ratowanego tamtego feralnego dnia konia, który po ciężkich przejściach stracił zaufanie do ludzi i stał się zbyt niebezpieczny. To ostatnie jest najtrudniejsze i wymaga od bohaterki najwięcej wysiłku i samozaparcia, ale spektakularny sukces (skuteczna terapia przywracająca zwierzęciu równowagę psychiczną, zakończona zwycięstwem w zawodach i powrotem konia do dawnych właścicieli) zdecydowanie ułatwia uporanie się z pozostałymi. Autorka dość wiarygodnie kreuje portrety psychologiczne bohaterów, stara się wyjaśnić podłoże powstających konfliktów, najwyraźniej zapoznała się też z najnowszymi metodami pracy z końmi i za jeden z celów postawiła sobie zaszczepienie czytelnikom rozumnej miłości do zwierząt. Konstrukcyjnie powieść nadal jest poprawna, zawiera też odpowiedni ładunek dramatyzmu i scen wzruszających, ale w tym tomie pojawiło się sporo usterek stylistycznych. Tam gdzie poprzedni tom zyskał uznanie.