Współczesna, wielowątkowa powieść dla nieco starszej młodzieży - dobrze osadzona w realiach, poruszająca ważne problemy, kreśląca ciekawe portrety psychologiczne bohaterów, a napisana równie barwnie, sugestywnie i dowcipnie, jak słynne scenariusze serialu "Tato, a Marcin powiedział" tej autorki. Szesnastoletni bohater powieści (Michał Wierzbicki) nieoczekiwanie staje w obliczu totalnej katastrofy. Dotychczas stuprocentowy luzak i konsument wyłącznie markowych produktów, gotów na wiele, aby tylko znależć się w centrum zainteresowania rówieśników, dowiaduje się, że oboje rodzice - chociaż z różnych powodów - stracili pracę i całą rodzinę czeka przymusowa przeprowadzka z warszawskiego apartamentowca na głęboką prowincję ("zabitą deskami" wieś za Grajewem), gdzie największa okoliczna metropolia ma zaledwie 110 ulic. Chłopaka czekają dwa dość karkołomne zadania - musi "zachować twarz" wobec warszawskich kolegów (a jak przyznać się do takiej degradacji?) i znaleźć swoje miejsce w nowym środowisku, które do tej pory, o ile w ogóle je dostrzegał, darzył głęboką pogardą. To drugie początkowo wydaje się bardzo trudne (zwłaszcza że zdaje się nie zauważać, iż przed podobnym problemem stanęli też jego rodzice), ale stopniowo wrodzona inteligencja i starannie ukrywana wrażliwość zadziałają. Uważna obserwacja otoczenia, kilka zaskakujących spotkań, lekki powiew atmosfery wręcz kryminalnej i koniecznośc poradzenia sobie z miłością od pierwszego wejrzenia zrewidują wiele dotychczasowych poglądów bohatera. Żywa akcja z licznymi komplikacjami, sporo dowcipu, bardzo dobre dialogi i brak moralizowania dodatkowo uatrakcyjniają lekturę. Powieść czyta się dobrze, polecam.