Kolejny tom efektownego cyklu fantasy, o klasycznej dla gatunku konstrukcji fabularnej wypełnionej oryginalnymi pomysłami na detal (poprzedni „Klątwa Mąciwidziciela” na p 1/09). W podniebnym akademickim mieście Kresu, Sanctaphraksie, dzieje się coraz gorzej. Po kataklizmie wywołanym przez wymykające się spod kontroli eksperymenty naukowe Najdostojniejszego Akademika (Liniusa Pallitaksa) i zakończonym śmiercią uczonego nad Kresem zapanowała niespotykana dotychczas sroga i długotrwała zima, szczególnie niebezpieczna dla lotnego głazu, na którym zbudowano Sanctaphrax, ochładzającego się do samego rdzenia i coraz lżejszego, zagrożonego zerwaniem Łańcucha Kotwicznego i odlotem w przestwór nieba. Ale nadciągający kataklizm, zamiast zjednoczyć akademików, powoduje nasilernie się sporów i antagonizmów, co niektórzy postanawiają wykorzystać dla zrealizowania własnych chorych ambicji, a nawet sięgnięcia po władzę. Najgorzej sytuacja wygląda w elitarnej Akademii Rycerskiej, do której po śmierci swego dotychczasowego opiekuna trafił syn kapitana statku podniebnych piratów (Quint Verginix). Kolejni najlepsi akademicy-rycerze wyruszają w poszukiwaniu dociążającego głaz bezcennego burzywa, przepadając bez śladu, a intryganci wprowadzają w życie spiskowe teorie dziejów. Los podniebnego miasta kolejny raz znalazł się w rękach dzielnego bohatera i jego nowych przyjaciół z Akademii Rycerskiej, rycerzy zimy… Nadal jest to bardzo sprawnie napisana inteligentna fantasy przygodowa z motywami eposu rycerskiego, niosąca duży ładunek dramatyzmu, osadzona w scenerii wykreowanej z ogromną wyobraźnią – również przez ilustratora – i niepozbawiona dowcipu.Tam gdzie poprzednie tomy ze względu na ciągłość akcji.