Kolejna książka angielskiej autorki specjalizującej się w realistyczno-magicznych „opowieściach wróżkowych” również należy do tego nurtu, skonstruowana została według tradycyjnego schematu – osią konstrukcyjną jest tu starcie pragmatycznego racjonalizmu z myśleniem magicznym i wiarą we wróżki, wygrane przez to drugie – i porusza istotny problem: „inności” wynikającej z niepełnosprawności spowodowanej kalectwem lub chorobą. Jako jedyna obecnie w rodzinie (nieco wyśmiewana ciotka mieszka daleko) we wróżki wierzy dziewięcioletnia bohaterka (Maddie) spędzająca wakacje u dziadków na wsi po bardzo groźnym ataku astmy i otoczona nadopiekuńczą troską dorosłych. Toteż tylko ona może zobaczyć przypadkiem trzy kwiatowe wróżki i dostać zaproszenie na ich doroczny bal o północy. Ale do zabawy nie dochodzi, bo jej wróżkowe znajome znikają i tylko jedną – niepełnowartościową, bo od urodzenia pozbawioną skrzydełka – dziewczynka odnajduje następnego dnia, w worku ze śmieciami. Pozostałe zostały najprawdopodobniej porwane, podobnie jak kilka zaginionych w tej okolicy wróżek zębowych, książkowych i z Krainy Snów. Oczywiście w misję ich odnalezienia i ocalenia angażują się wszystkie magiczne istotki z władczyniami na czele, ale to dochodząca do zdrowia bohaterka i niepełnosprawna wróżka staną oko w oko z nieznanym wrogiem i zdołają go pokonać, odkrywając przy okazji, ilu dorosłych wierzy we wróżki i przyczyniając się do załagodzenia zadawnionych konfliktów sąsiedzkich. Kolejna sprawnie napisana, zręcznie ubrana w magiczny kostium i pełna wszelkich cudowności opowieść o narodzinach przyjaźni, niełatwej sztuce porozumienia, radzeniu sobie z własnymi ograniczeniami i potędze dziecięcej wyobraźni dla czytelniczek lubiących słodki świat wróżek.