Pierwsza u nas książka niemieckiego autora, z zawodu nauczyciela biologii i chemii, mającego w swoim dorobku kilka publikacji popularnonaukowych, to pierwszy tom cyklu powieści fantastyczno-przygodowych (w oryginale ukazało się pięć), nieźle wykorzystujących bardzo nośny pomysł wędrówki w czasie (jak ostatnio cykle Pierdomenica Baccalaria, u nas seria „Magnes” i wiele innych) i w bezbolesny sposób przekazujących czytelnikom odrobinę wiedzy historycznej. Główni bohaterowie cyklu to troje dziesięcioletnich przyjaciół od zawsze i na dobre i złe (Lilly, Magnus i Albert), o charakterach, predyspozycjach i zainteresowaniach znakomicie uzupełniających się w trudnych sytuacjach. A tych nie brakuje, odkąd w piwnicy starej willi, do której ze waględów praktycznych przeprowadził się z ojcem jeden z chłopców (Albert), skazany na wózek inwalidzki po wypadku samochodowym, bohaterowie odkrywają niezwykły tunel prowadzący do przeszłości. Już pierwsza eksperymentalna wyprawa na Dziki Zachód przysparza wędrowcom w czasie klopotów, gdy lądują w areszcie podejrzani o przynależność do bandy złodziei bydła. Do drugiej, w czasie której chcą lepiej poznać wynalazki genialnego Leonarda da Vinci, przygotowują się starannie, ale i tym razem nie unikną kłopotów, wpadając w zawieruchę wojenną roku 1499 – w dramatycznych okolicznościach przekonają się jednak, dlaczego nie zachowała się żadna informacja, czy Leonardo sam wypróbował projekty machin latających… Sprawnie napisana lektura rozrywkowa z żywą, trzymającą w napięciu akcją, licznymi zabawnymi nieporozumieniami wynikającymi ze zderzeń kulturowych różnych epok i mnóstwem efektownych współczesnych gadżetów, ale (zjawisko stanowczo zbyt powszechne) niestarannie opracowana – stąd np. informacja, że czasy Leonarda dzieli od naszych „pół wieku” (s.84).