Najnowsza książka znanego dziennikarza sportowego, publicysty, tłumacza i mistrza kuchni to połączenie literatury reportażowej ze wspomnieniową. Wędrując po współczesnym Iwano-Frankowsku, autor jednocześnie powraca do dawnego Stanisławowa, trzeciego po Krakowie i Lwowie miasta Galicji – wielokulturowej, wielonarodowościowej (zamieszkanej przez Polaków, Rusinów czyli Ukraińców, Ormian, Żydów, Hucułów i Węgrów) stolicy Pokucia i Podkarpacia, założonej w XVII wieku przez ród Potockich. Wędrówka ulicami, na których ocalało niewiele zapamiętanych miejsc, przywołuje wiedzę o bogatej historii miasta i wspomnienia z własnego przedwojennego dzieciństwa i wojennych doświadczeń (w czasie II wojny światowej ten ośrodek najlepszych tradycji Rzeczypospolitej spotkał tragiczny los masowych wywózek na Sybir oraz zagłada ludności polskiej i żydowskiej, dokonywana najpierw przez NKWD, a następnie przez Gestapo i bandy UPA). Wychowany w inteligencko-ziemiańskiej i polsko-węgierskiej rodzinie, przed wojną miał okazję poznać najznakomitszych, zasłużonych mieszkańców Stanisławowa, o których pisze barwnie, ciepło i emocjonalnie, podobnie jak o samym mieście i malowniczych terenach Podkarpacia. Okres wojny – do późnej jesieni 1943 r. – oglądany oczami nastolatka, przedstawia się wręcz dramatycznie (dzięki węgierskim kontaktom rodzinie udało się wówczas w ostatniej chwili opuścić miasto). Ale uroki wspomnień i sentymenty nie przeszkadzają autorowi w ukazaniu także podłoża zadawnionych konfliktów narodowościowych, utrudniających dzisiejsze porozumienie sąsiadów. A umiejętnie łącząc historię prywatną z powszechną sprawia, że książkę czyta się niemal jak powieść. Polecam amatorom literatury wspomnieniowej i miłośnikom Kresów.