To napisana w zajmującej formie książka, wspomnienia żony o życiu w małżeństwie, które odmienia wypadek męża. Rich, mąż narratorki, ulega wypadkowi, kiedy próbuje pomóc psu, który zerwał się ze smyczy i popędził miedzy jadące auta. Pozornie chaotyczna narracja z wielką wprawą i konsekwencją prowadzi czytelnika przez opowieść kobiety w średnim wieku, której mąż po wypadku i nieodwracalnym uszkodzeniu mózgu już nigdy nie wraca na puste miejsce przy jej boku. Autorka czasem cofa się w narracji do życia sprzed wypadku, ale nie rozpamiętuje go, nie trzyma się kurczowo przeszłości. Ne dramatyzuje nad niesprawiedliwym losem, który odebrał jej życie z ukochanym mężem. Walczy, dostrzega radość w codzienności, spotyka się z rodziną, przyjaciółmi, kocha swoje trzy psy, odwiedza męża jak często może i odkrywa prawo do dalszego życia w szczęściu mimo wszystko, do zapomnienia o poczuciu winy za sprawy, których nie można zmienić. . Książka zawiera wielki ładunek emocjonalny. Thomas, prosto i z klasę potrafi pisać o swoich uczuciach. Bardziej niż o radzeniu sobie z tragedią, rozmyślaniu, rozpaczaniu i zadręczaniu się, bardziej niż o chorobie Richa i jego związku z Abby, ta książka jest o relacji pomiędzy człowiekiem i psami. „O tym, że bez psów nie ma życia. O tym, że w najtrudniejszych momentach życiowych to właśnie one są podporą, to one nie zawodzą, nie zadają głupich pytań i nie mają za złe myśli samobójczych; nie wpędzają w poczucie winy i nie odsuwają się, nie odchodzą, nie porzucają swojego człowieka, jak to robią ludzcy "przyjaciele". Polecam zainteresowanym, raczej paniom.