Kolejna książka znanej pisarki jest podobna do poprzedniej pozycji "Dublin 4"(18/99)- jest to również zbiór opowiadań, tym razem aż 25 zaledwie kilkustronicowych historyjek. Jest to lektura dla wszystkich zwolenniczek prozy psychologiczno-obyczajowej. Ich bohaterkami są kobiety w różnym wieku i z różnych warstw społecznych - a łączy je nie tylko fakt zamieszkanie przy którejś ze stacji londyńskiego metra, co często decyduje o ważnych sprawach w ich życiu, ale przede wszystkim dramatyzm sytuacji w których się nagle znalazły. Czasem zresztą wymyślony, jak w przypadku bohaterki jednej z opowiadań, która panicznie boi się spotkania ze swoją szwagierką, wymyślając sobie własny obraz jej osoby na podstawie żle interpretowanek przesłanek. Dwugodzinny opóźnienie metra wydaje się więć zrządzeniem losu. W innych frustracje i niepokoje bohaterek są bardziej uzasadnione - młoda dziewczyna jednego z utworu nagle uświadamia sobie że jej miłość nie ma szansy konkurowania z niezwykłym strachem, jakie czuje jej narzecony wobec swoich rodziców. Bohaterki utworu dokonują więc trudnych wyborów życiowych, rozwiązują niełatwe dylematy moralne, są często załamane i przegrane. Ale niektóre z nich próbują walczyć o cenne dla nich sprawy i wartości, są również takie, które nie cofają się przed zbrodnią i intrygą. Kilka historyjek to zapis banalnej codzienności życia małżeńskiego czy pogodnej starości bohaterek mających za sobą ciekawe biografie. Opowiadania w przeważającej części są zaledwie średnio interesujące, aczkolwiek chwilami nie pozbawione cennej obserwacji psychologicznej i obyczajowej, a także pewnej dozy humoru, a wśród nich znalazły się też prawdziwe perełki krótkiej zwartej prozy. Lektura relaksowa przede wszystkim dla pań. Raczej polecam.