Najnowsza u nas książka słynnego izraelskiego pisarza, publicysty i eseisty (ostatnio autobiograficzna „Opowieść o miłości i mroku” p 12/05 i zbiór esejów „Jak uleczyć fanatyka” p 19/06) to klasyczna w formie i wielopoziomowa w treści baśń – ze specyficznym dla tego gatunku rozlewnym stylem narracji, elementem niepokojącej tajemnicy i grozy, obowiązkowym morałem, wyrazistymi bohaterami, walką sił dobra i zła – adresowana do czytelników w różnym wieku. W warstwie treściowej jest to opowieść o odciętej od świata i pogrążonej w strachu przed otaczającym ją lasem i ciemnością wiosce, w której nie ma zwierząt. Według szeptanej półgębkiem i z zażenowaniem legendy, pewnej zimowej nocy odeszły w tajemniczych okolicznościach i już nie powróciły, a powód ich zniknięcia okrywa zmowa milczenia dorosłych tak silna, że każdy, kto wierzy w istnienie zwierząt lub o nich pamięta, narażony jest na szyderstwo i wykluczenie ze społeczności. Ale dwoje dzieci (Maja i Mati), którym nie wystarczają wymijające odpowiedzi dorosłych, a zaznawszy już szyderstwa, nie boją się go tak bardzo, postanowi dociec prawdy. A gdy po pełnej niebezpieczeństw wędrówce dowiedzą się, gdzie i dlaczego podziały się wszystkie żywe stworzenia, będą musiały dokonać ważnego wyboru. Młodsi czytelnicy znajdą w tej baśni pochwałę dociekliwości i odwagi, ostrzeżenie przed odrzucaniem i niesłusznym krytykowaniem ludzi, którzy się od nas różnią. Dorośli zauważą warstwę psychologiczną (skrzywdzony w dzieciństwie chłopiec staje się niebezpieczny jako mężczyzna, winowajcy zrobią wszystko, żeby wyprzeć ze swojej świadomości wyrzuty sumienia), a dla wszystkich będzie to alegoryczna przypowieści o brutalnym świecie, w którym żyjemy i kilku sprawiedliwych próbujących go odczarować. Kunsztowna kontynuacja gatunku.