Trzecia znakomita powieść tej kanadyjskiej pisarki - czytelnik polski zna już "Kronika ryta w kamieniu" (22/98) i "Zagadka wiecznego pióra" (22/98). Autorka w kolejnej swojej książce udowadnia, że nawet rezygnując z wątków sensacyjnych, potrafi tworzyć atrakcyjne opowieści rodzinne - jest to świetna lektura dla miłośników prozy psychologiczno-obyczajowej. Bohatera niniejszej pozycji poznajemy, gdy ma dwadzieścia siedem lat i rozpoczyna pierwszy etap swojej stabilizacji. Ma już właściwie wyrobione nazwisko w swoim bardzo przypadkowo wybranym zawodzie kwiaciarza i stać go finansowo na, równie zresztą nie do końca przemyślane, a raczej przez rodzicow sprowokowane, małżeństwo z dziewczyną, z którą aktualnie się spotykał. Autorka opowiada o następnych dwudziestu latach w biografii tytułowego Larrego Wellera - dwukrotnie się żeni i rozwodzi, ma kłopoty ze swoim dziećmi oraz kondycją materialną. Po swojemu próbuje się dopasować do otaczającej go, nieustannie przeobrażającej się rzeczywistości, nawet radykalnie w pewnym momencie zmieniając styl życia - tłem biografi bohatera są lata 70, 80 i 90 - co nie zmienia faktu, że ma jednak coraz większe kłopoty z odnalezieniem sensu swojej egzystencji i dopasowania się do żądań otoczenia. Powieść czyta się doskonale. Autorka sugestywnie pokazuje losy pewnej grupy społecznej we współczesnych realiach - bohater powieści bardzo silnie jest związany ze swoją dosyć liczną rodziną, a więc poznajemy dzieje właściwie wszystkich jego najbliższych, równie ciekawych postaci. Dodatkową zaletą opowieści jest swoiste, bardzo zresztą dyskretne, poczucie humoru autorki, dzięki czemu jej książka staje się nie tylko interesującą, ale i bardzo sympatyczną, lekturą. Polecam.