Pierwsza książka nieznanego jeszcze w Polsce autora. Povey mieszka w Anglii, pisze scenariusze dla telewizji BBC. „Klub seryjnych morderców” to komediowy , purenonsensowy thriller z satyrą na amerykanizację świata, którym rządzi telewizja. Bohater i główny narrator powieści (Douglas Fairbanks) postanawia wstąpić do tytułowego stowarzyszenia , którego członkowie przybierają nazwiska gwiazd szoł- biznesu. Oto ponad dwudziestu seryjnych amerykańskich zabójców. Na zła drogę sprowadziły ich problemy z mamusią, mszczą się za to na dwadzieścia różnych sposobów. Doliczyć trzeba do nich dwóch killerów zabijających nie z psychologicznego przymusu. Pierwszy z nich to narrator książki, który w obronie własnej unicestwia nieuchwytnego dotąd seryjnego mordercę i w jego kieszeni znajduje ogłoszenie na temat zebrania tytułowego klubu. Żądny przygód bohater trafia na klubowe posiedzenie i przyłącza się do nieformalnego towarzystwa. Niektórzy z członków orientują się jednak w mistyfikacji, w efekcie więc morderca z przypadku staje się pełnoprawnym seryjnym zabójcą. Jest całkowicie bezkarny do czasu aż pewien agent FBI przyłapuje go na gorącym uczynku i zmusza do zlikwidowania całego klubu, w imię społecznego dobra oczywiście. Nie jest to łatwe, gdyż bohater dysponuje marnymi warunkami fizycznymi, a i przeciwnicy są przecież nie w ciemię bici (nie licząc urazów z dzieciństwa). Powieść Povey’a jest oczywiście zwariowaną czarną komedią, utrzymaną, jak słusznie stwierdza wydawca, w duchu Monty Pythona. Stężenie makabry sięga tu absurdu, mordercy tworzą osobliwy zwierzyniec, a sam narrator to skończony idiota. Oprócz dobrej zabawy atutem książki jest fakt, że Poveyowi udało się zachować typowe dla thrillera napięcie, i skonstruować zagadkę, którą rozwiązuje dopiero na końcu. Polecam.