Kolejny tom wielowątkowej sagi psychologiczno-obyczajowej (poprzedni „Michał Jakiśtam" p 8/06), pozostający w tym samym kręgu tematycznym - skomplikowanych relacji rodzinnych, pierwszych młodzieńczych miłości, lojalności wobec przyjaźni i siebie samego, granic prawdy i gry pozorów, tolerancji i prawa do integralności, zaufania i sztuki kompromisu. Autorka, znana z przedstawiania postaw i zachowań w różnym stopniu kontrowersyjnych i pozostawiania ich oceny czytelnikom, tym razem podjęła dwa tematy wyjątkowo trudne – granic manipulacji innymi ludźmi i miłości, w której każde rozwiązanie kogoś krzywdzi. Osiemnastoletnia bohaterka (Anna Sawicka zwana Kicią) przewinęła się jako postać marginalna przez tom „Drugi” (p 6/05). Zapalona harcerka i zdeklarowana przeciwniczka wszelkich „ogonów”, czyli balastów uczuciowych utrudniających samorealizację, nieoczekiwanie pada ofiarą miłości od pierwszego wejrzenia do przyjaciela swojego ojca, starszego od niej o ćwierć wieku, żonatego i dzieciatego, ale fascynującego umiejętnością rozumienia niemal bez słów jej rozterek, problemów i uczuć. Zauroczona nową znajomością zmienia plany wakacyjne (zamiast na obóz harcerski jadąc na prowadzony przez ukochanego surwiwalowy) i całe swoje dotychczasowe podejście do życia, wikłając się w bardzo skomplikowany układ z mistrzem manipulacji. Teraz musi zdecydować, czy – jak brutalnie przekonują ją wszyscy zorientowani w sytuacji – zabrnęła w niszczący, chory związek z niepewną przyszłością, czy też jej wyjątkowe uczucie, jakie „nigdy jeszcze nie miało na świecie miejsca” i nad którym nie potrafi zapanować, jest ponad wszelkimi prawami. Tym razem mankamentów literackich tej swoistej psychodramy bez prowadzącego nie rekompensują ani dotychczasowy ciepły humor, ani próby podsuwania możliwych rozwiązań, bo ich tu brak, ale i ten tom zapewne spodoba się czytelnikom poprzednich.