Trzecia książka tej autorki, to również napisana w wyraźnie postmikołajkowej konwencji i solidnie osadzona w polskich realiach, ale oryginalniejsza w konstrukcji opowieść o szkolnych i domowych perypetiach kolegi z klasy bohaterki poprzednich ("Znowu kręcisz Zuźka" p 11/04, w 15/06, „Zuźka w necie i w realu” p 15/06). Rodzina trzynastoletniego tytułowego bohatera-narratora, podobnie jak Zuźki, przeprowadziła się na podwarszawską wieś ze stolicy i – z matką puzonistką grającą w orkiestrze, ojcem weterynarzem-melomanem, ekscentryczną osiemnastoletnią maturzystką liceum artystycznego oraz siedmioletnią aktywną obrończynią przyrody – zupełnie nie pasuje do otoczenia, co niedwuznacznie dają mu do zrozumienia koledzy. W domu Bruno narażony jest na nieustający stres związany z pomysłowością i aktywnością bystrej małej siostrzyczki, egzystencjalnym buntem starszej i stadem ulubionych zwierzątek domowych, w szkole czekają go przygotowania do egzaminu i przerażająca wizja rejonowego gimnazjum, co w połączeniu z próbą założenia własnego zespołu rockowego i dylematem, czy można kochać się w dziewczynie najlepszego przyjaciela – właśnie Zużce – też wymaga hartu ducha. Ale raz po raz okazuje się, że nie ma tego złego… A w nieco dygresyjną relację narratora systematycznie „wcinają się” obie jego siostry, uzupełniając i komentując jego opowieść. Kolejna lekko napisana, zabawna, uzupełniona kilkoma świeżymi pomysłami na kłopotliwe sytuacje i poruszająca aktualne dla nastolatków tematy lektura dla sympatyków literatury Mikołajkopodobnej i tej autorki.