Druga u nas książka amerykańskiej autorki, która dla pisarstwa porzuciła dobrze się rozwijającą karierę prawniczą (Dziecioodporna” p 6/07) to ubrane w formę powieściową rozważania nad tym, czy granica między dobrem i złem jest naprawdę wyraźna. Trzydziestoletnia bohaterka-narratorka (Rachel), prawniczka w wielkiej nowojorskiej kancelarii, dotychczas zawsze wiedziała, że postępuje właściwie, chociaż często wynikało to ze strachu przed ryzykiem. Kiedy więc w przeddzień trzydziestych urodzin nieoczekiwanie ląduje w łóżku z narzeczonym najlepszej przyjaciółki (Darcy), na trzy miesiące przed jej ślubem, na którym ma być pierwszą druhną, po namiętnej nocy rozpaczliwie szuka usprawiedliwienia – dużo atrakcyjniejsza, pełna fantazji i uroku, ale egocentryczna, zaborcza i kapryśna przyjaciółka nigdy nie była wobec niej lojalna – i zamierza jak najszybciej zapomnieć o Incydencie. Niestety, wbrew wszystkim racjonalnym i emocjonalnym argumentom zakochuje się, i to najwyraźniej z wzajemnością, brnąc w zakazany romans, początkowo siłą inercji, potem, za namową nieco dalszych przyjaciół, z zamiarem walki o własne szczęście. A przez cały czas zastanawia się nie tylko nad tym, co ostatecznie powinna wybrać – wieloletnią przyjaźń czy nieoczekiwaną miłość – lecz również nad istnieniem i sensem prawdziwej przyjaźni i miłości. W rezultacie nie bohaterka wybiera, dochodzi do ujawnienia podwójnej zdrady i wszyscy płacą wysoką cenę, musząc odnaleźć się w nowej sytuacji. W lekkiej i obowiązkowej dowcipnej formie autorka przypomina, że nic nie jest wyraźnie czarno-białe i zawsze należy wysłuchać racji wszystkich stron (wydawnictwo zapowiada wersję Darcy). Sympatyczna, „problemowa” lektura dla pań.