Kolejna publikacja autora licznych książek biograficznych (ostatnio „Okna czasu: krótkie życie Bruce’a Lee” p 14/07, „Uciekinier: opowieść o Harrym Houdinim” p 6/07, „Amerykańska buntowniczka: burzliwe życie Jane Fondy” p 13/06, wcześniej biografie Muhammada Alego, Mike’a Tysona, Jacka Dempseya) to trzecia na naszej liście biografia sławnego rosyjskiego barda (poprzednio wspomnieniowa Karapetiana „Włodzimierz Wysocki: między słowem a sławą” p 18/05 i Mariny Vlady „Wysocki czyli przerwany lot” p 15/90, publikacje M. Zimnej do nas nie dotarły). Adresując ją do szerokich kręgów czytelniczych, Słowiński balansuje między próbą solidnego uporządkowania faktów (porównując liczne materiały źródłowe i opracowania, wytykając nieścisłości i polemizując z autorami) i ambicją napisania barwnej, dowcipnej i przystępnej opowieści o niebanalnym człowieku i szokującym państwie, w którym żył. W swojej opowieści autor przede wszystkim rozprawia się z mitem o opozycyjnej i dysydenckiej działalności atrysty, który stał się ikoną ruchu dysydenckiego, ukazując człowieka o niekonwencjonalnyn stylu życia i niechętnego jakomkolwiek ograniczeniom, nieprzeciętnie utalentowanego i charyzmatycznego, ale od najwcześniejszej młodości walczącego ze skutkami nałogu (pić zaczął w wieku trzynastu lat jako piętnastolatek był już alkoholikiem, w trakcie jednej z licznych kuracji odwykowych uzalezniono go od narkotyków), ulubieńca publiczności z różnych środowisk i wielu wysoko postawionych osobistości (dzięki którym uchodzilo mu to, za co inni kończyli w łagrach), ale irytującego aparatczyków karzących go artystycznym niebytem, bohatera niezliczonych romansów i anegdot. A jego biografię prezentuje na efektownie i krytycznie (z ciętym, niekiedy niewyszukanym dowcipem) odmalowanym tle kulturowym i obyczajowym ZSRR. Dla zainteresowanych tematem lektura niewątpliwie ciekawa.