Pierwsza u nas książka niemieckiego autora wpisuje się w temat serii „Nasze ważne sprawy”, ponownie poruszając problem odpowiedzialności – za własne postępowanie i za innych. Trzynastoletnia główna bohaterka (Hannah) po raz pierwszy w życiu zwróciła uwagę na jakiegoś chłopaka – nowy uczeń w jej klasie (Jacob zwany Jabbo) nie tylko różni się zachowaniem od nieznośnych kolegów, ale też zamieszkał właśnie w niezwykłej, tajemniczej, rozsypującej się willi z ogromnym ogrodem i ma własnego osiołka. Od dawna zaintrygowana willą, a teraz też chłopakiem, bohaterka chętnie przyjmuje jego zaproszenie na sobotnie przedpołudnie i nie zamierza zabierać ze sobą koszmarnej, wścibskiej i upartej sześcioletniej siostry, która marzy o zawarciu znajomości z osiołkiem. Ale samowolna mała pobiegnie za nią i po drodze wpadnie pod samochód – nie wiadomo, czy z powodu własnej nieostrożności, czy nieuwagi kierowcy, czy też z winy starszej siostry, która zignorowała życzenie nieprzyzwyczajonej do odmów sześciolatki. Wypadek jest bardzo poważny i bohaterka musi sobie poradzić z poczuciem winy, bezradnością zrozpaczonych rodziców, którzy dotychczas stanowili dla niej oparcie (a teraz mają też kłopoty z pogodzeniem nawału pracy zawodowej z koniecznością czuwania przy pozostającej w śpiączce córeczce w szpitalu) i niepokojem o powrót do zdrowia kochanej przecież siostry. Podejmowane przez nastolatkę próby odciążenia dorosłych i opieki nad ranną, początkowo niezbyt przemyślane i mądre przysparzają wszystkim dodatkowych kłopotów, a i w sprawach sercowych wszystko wydaje się komplikować, ale stopniowow obu sferach układa się coraz lepiej…

Niemiecki autor podejmuje tu kilka ważnych tematów – relacji w rodzinie, właśnie różnego rodzaju odpowiedzialności, radzenia sobie w ekstremalnych sytuacjach – jednak robi to w wyjątkowo nieporadnej formie literackiej i niezbyt przekonująco: postacie są papierowe, ich zachowania i emocje schematyczne, a drętwe dialogi i kulawa narracja nie pasują do żadnego wieku. Jedna ze słabszych pozycji w tej serii.