Nowa powieść Paola Mauresinga konstrukcyjnie niewiele różni się od "Wariantu lüneburskiego" (p 5/98). I tu mamy konwencję opowiadania przez bohatera (tym tazem jest to nawet relacja "z drugiej ręki"), i tu po intrygującym początku płynie opowieść o człowieku wybitnie uzdolnionym - genialnym skrzypku, którego życie potoczyło się według tytułowego kanonu odwróconego. Relacja ta ma jednak potrójnie zaskakujący finał... Do nowego nabywcy znakomitych skrzypiec zgłasza się pisarz, który chce się upewnić, że instrument naprawdę istnieje. Swego czasu wysłuchał bowiem bardzo dziwnej historii życia jego poprzedniego właściciela, złożonej z bliskiej opętania miłości do muzyki i równie obsesyjnego poszukiwania korzeni - muzyczny geniusz był nieślubnym owocem wojennej miłości i nigdy nie poznał swego ojca, po którym została mu jedna pamiątka, doskonałe skrzypce. Talent i instrument doprowadziły go do rodziny, ale właśnie wtedy, u progu sukcesu, stracił wszystko: jednocześnie opuściło go natchnienie i zdradził przyjaciel, który mógł się okazać jego kuzynem, ale nie chciał pogodzić się z taką wersją wydarzeń. Zaintrygowany pisarz zamierzał wykorzystać twórczo tę historię i chciał usłyszeć jej ciąg dalszy, ale wtedy dowiedział się, że rozmawiał z duchem człowieka nieżyjącego od czterdziestu lat. Prawda, której nie poznał, okazała się jednak znacznie bardziej skomplikowana i niesamowita niż opowieść o duchach. Interesująca proza dla dość wyrobionego czytelnika lubiącego łączyć rozważania o sztuce z wątkiem niemal sensacyjnym.