Afirmacja życia nadaje teologii Lutra specyficzny charakter – teologii pozytywnie nastawionej do życia, a mimo to głęboko duchowej. To kwintesencja protestanckiej duchowości. Nakładem Wydawnictwa Warto z Dzięgielowa ukazała się drukiem Afirmacja życia. Kwestia doczesności w teologii Marcina Lutra autorstwa Ireny Lichtner. W czasach Lutra, i nie tylko wtedy, pokutowało przekonanie, że pragnienie życia z Bogiem musi pociągać za sobą negację świata. Luter nie bał się konfrontacji, kwestionował zdanie największych autorytetów swojej współczesności. Według niego wiara, która stwarza człowieka na nowo, otwiera mu oczy na codzienne, pospolite rzeczy, które ten dostrzega odtąd z zachwytem i wdzięcznością wobec Stwórcy. Autorką książki Afirmacja życia. Kwestia doczesności w teologii Marcina Lutra jest Irena Lichtner. która doktoryzowała się na uniwersytecie w Tybindze u prof. Oswalda Bayera, jednego z najwybitniejszych współczesnych znawców teologii Lutra. Jej praca pozwala zrozumieć całościowy charakter reformacji, która zmieniła nastawienie człowieka do rzeczywistości, w tym organizacji życia społecznego, pracy, szkolnictwa, rodziny czy seksualności. W kilku rozdziałach autorka ukazuje czytelnikowi Lutra, który nie boi się zająć stanowiska odmiennego od św. Augustyna czy Erazma z Rotterdamu. Dobra ziemskie, zmysłowe, reformator postrzega jako dobre dary, a nie jako potencjalne niebezpieczeństwo dla życia duchowego. Chrześcijanie powinni we właściwy sposób umieć z nich korzystać, lecz głęboka duchowość i radość życia, w opinii Lutra, nie wykluczają się: „Dlatego też tym, co służy zaspokojeniu naturalnych potrzeb: jedzeniem, piciem, snem czy też popędem seksualnym, nie trzeba pogardzać ani z nich rezygnować, bo Bóg sam wszystko to ustanowił. Walka przeciwko temu wszystkiemu jest walką wbrew naturze, jest walką z Bożym ustanowieniem. […] Różnego rodzaju próby wymyślenia czegoś lepszego, aniżeli Bóg sam ustanowił przez swoje Słowo, nie mogą człowiekowi pomóc, lecz sprowadzają go na manowce iluzorycznego, narcystycznego samouwielbienia, żywiącego się własną sprawiedliwością”. Z książki Ireny Lichtner wyłania się obraz duchowości protestanckiej, która wprawdzie cechuje się oszczędnym i raczej minimalistycznym podejściem do świata, jednakże zachowała szacunek i respekt wobec tego, co doczesne.

Kwestia doczesności w teologii w teologii Marcina Lutra Jak odkywać na nowo radość życia, cieszyć się z najmniejszych rzeczy, nie brać niczego za oczywiste? Jak zachowywać umiar i ?wybrać królewską drogę środka, abyśmy nie byli epikurejczykami bez żadnych cugli ani hipokrytami czy pełnymi smutku mnichami?? Na kilkudziesięciu stronach tej niewielkiej książki czytelnik poznaje otwarte spojrzenie Marcina Lutra na codzienność, ludzką seksualność, relacje międzyludzkie i wiarę, jednocześnie otwierając przed nim przestrzeń przyjemności i piękna życia. Fragmenty recenzji: ?Marcin Luter jest postacią, która ciągle inspiruje zarówno badaczy różnych profesji […], jak również osoby poszukujące refleksyjnych podstaw własnej religijności. Książka, mimo niewielkich rozmiarów, jest znakomitym studium relacji między wiarą, ukierunkowaną na wieczność, i życiem w tym świecie, w doczesności. Lektura tekstu Ireny Lichtner pozwala zrozumieć całościowy charakter reformacji, która nie tylko postulowała nowe odczytanie pryncypiów teologii i odnowę Kościoła, lecz również gruntownie zmieniała nastawienie człowieka do całej rzeczywistości, w tym organizacji życia społecznego, pracy, szkolnictwa, rodziny czy seksualności?. ks. prof. ChAT dr hab. Bogusław Milerski Autorka ?[?] umiejętnie przedstawiła przejście od zasadniczego zanegowania świata przez Lutra-zakonnika do afirmującego życie Reformatora. Wszystko, co doczesne ? przede wszystkim małżeństwo, rodzicielstwo, praca i polityka ? jest na tyle duchowe, na ile zasadza się na Słowie Bożego ustanowienia. W Chrystusie Bóg stwarza nowe pojmowanie świata ? nowymi oczami i nowymi uszami, niejako nawraca w jego stronę. W odróżnieniu od Augustyna, czerpanie przyjemności z doczesności zostaje u Lutra uprawomocnione jako usprawiedliwione z niej korzystanie?. prof. Oswald Bayer