Nowa książka Waldemara Łysiaka pisarza, który ma tylu zagorzałych fanów, co wrogów, stanowi mariaż publicystyki z wątkami dokumentalnymi, przepleciona jest opowiadaniem. Spotykamy tu między innymi postaci znane z „Najgorszego”(Heldbaum). Autor przedstawia całą plejadę "gwiazd", kreatorów współczesności. Z charakterystyczna dla siebie ironią ukazuje machinę zależności i powiązań w politycznym światku. Bez skrupułów obnaża propagandową działalność służb specjalnych oraz drogę, którą do politycznej kariery zmierzają wszelkiej maści zdegenerowane „męty, półgłówki i łaknący bogactwa”. Autor rozprawia się z obłudą, perfidnym zakłamaniem, ignorancją i cwaniactwem, które są wszechobecne w życiu politycznym i publicznym, królują i póki co nieźle się miewają w krajach, które szczycą się... demokracją! Łysiak z cała bezwzględnością obnaża medialne manipulacje pokazuje, w jaki sposób masy i liczni politycy (sic!) stają się marionetkami podstępnie pociąganymi za sznurki, wierzącymi święcie , że grają ważne role . Mamy tu także bezpardonową krytykę Rosji z Putinem na czele. Zdaniem autora rosyjskie służby specjalne są głównym rozgrywającym współczesnej polityki przynajmniej w naszej części świata. „Lider'”to książka, która nie pozostawia obojętnym, wywołuje emocje, z którą można się nie zgadzać, ale warto ją przeczytać i przemyśleć. Poza publicystyką zawiera pewien przekaz historyczny w postaci faktów i zdarzeń, które dla wielu młodych mogą być obce lub niewiele znane. Przekaz ten trafi do szerokiego grona odbiorców i być może wywoła ciekawość prowadzącą do dalszych dociekań. Polecam.

"Najgorszy" jest, jak czytamy w notce edytorskiej, swoistym dodatkiem do głośnej trylogii Waldemara Łysiaka ("Dobry", Konkwista", "Najlepszy"), a zarazem stanowi całkiem odrebną pozycję, którą można czytać bez znajomości w/ w trylogii. Jest z "Najgorszym" pewien problem, fani Łysiaka już kupili tę pozycję - o czym świadczą szczyty listy bestsellerów - i możliwe, że im książka przypadnie do gustu, natomiast nie wiem, czy spodoba się innym. To proza mocno publicyzująca i możliwe, że zamiast powieści lepiej, gdyby autor napisał zbiór swoich przemysleń na temat powojennej historii Polski. Tak czy inaczej przyznać trzeba, że "Najgorszego" czyta się nie najgorzej. Ważna jest tu forma - wywiadu z głównym bohaterem powieści. Akcja zaczyna się w momencie wkroczenia na scenę wydarzeń dziennikarki ze Stanów Zjednoczonych. Krystyna jest z pochodzenia Polką, a do naszego kraju przyjeżdza , co jakiś czas, by pisać o tutejszej polityce i jej czołowych postaciach. Tym razem liczy, że przeprowadzi wywiad, który zostanie kandydatem do nagrody Pulitzera. Dziennikarka, korzystając ze swoich kontaktów, dostaje adres rezydencji człowieka, którego wyznania mogą odmienić jej karierę.

Jest nim umierający na raka, 82 - letni satyr, niezwykle inteligentny pułkownik KGB nazwiskiem Heldbaum. Dotychczas pilnie strzegący swej wiedzy komunista i zawodowy intrygant zgadza się rozmawiać z Krystyną, ale pod warunkiem, że ta napisze książkę. O nim, o jego życiu, czyli o znaczeniu jego "firmy" w powojennej historii Polski, także po upadku komuny. Pułkownik chce, by po śmierci było o nim głośno. I zaczyna swoją opowieść, opowieść człowieka okrutnego, zafascynowanego złem, kogoś, kto rządził zza kulis, był jednym z ważniejszych sznurkowych, "którzy ruszali sznurkami marionetek". Łysiak pisze sprawnie, ciekawie, książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Spiski służb specjalnych, upadek moralności, manipulowanie ludźmi, mizoginizm, obyczajowość, wielka tajna polityka - oto główne wątki tej żywo napisanej, interesującej, mocno kontrowersyjnej i niepoprawnej politycznie - pozycji. Polecam.

Jest to kontynuacja, bestsellerowej książki Łysiaka pt. „Salon – Rzeczpospolita kłamców” (23/2004)- 200 tysiecy sprzedanych egzemplarzy, co jak na pisarza przemilczanego w największych mediach jest wynikiem absolutnie fenomenalnym. Książka wzbudzi z pewnością liczne kontrowersje i wywoła dyskusje oraz fale krytyki jednych i akceptację dla wyrażanych przez autora opinii i ocen drugich. To publicystka bardzo wyrazista, napisana z prawdziwa pasją. Tym razem wziął Łysiak w charakterystyczny dla siebie sposób rozprawia się z historią i polityką - przede wszystkim po II wojnie ś Autor analizuje brudne trików oraz strategiczne metody działania "postępowej elity" globalnej (świat), kontynentalnej (Europa) i rodzimej (Polska), „tresującej społeczeństwa wedle szulerskich kanonów "politycznej poprawności". Dowiesz się o sekretnych kulisach tych spraw, które znasz jedynie z grubsza, i o wielu sprawach, których zupełnie nie znasz. Wszystko na jaw” - reklamuje książkę wydawca. To publicystyka, która albo się akceptuje i ją lubi, albo po nią nie sięga. Zdecydowana, bezkompromisowa. Niestety, zdaje się, ze nowa książka nie przynosi w twórczości autora niczego nowego, Łysiak zaczyna się trochę powtarzać. Wielbiciele pisarza i te książkę zapewne przeczytają, choć niczego nowego, zaskakującego raczej tu nie znajdą. Polecam zainteresowanym.

Druga część książki Łysiaka, pierwsza część na 21/2006. Autor w charakterystycznej dla siebie, bezkompromisowej formie rozprawia się z historią i polityką. Polską i zagraniczną. W niniejszej książce w bardzo krytyczny sposób wypowiada się między innymi o współczesnej sztuce, kulturze, wpływie mediów na ogłupianie społeczeństwa i manipulowanie. Autor w nosie ma poprawność polityczną , walczy z zakłamaniem i celowym fałszowaniem historii. Polecam tam, gdzie kupiono pierwszą część „Salonu”.

Waldemar Łysiak w swojej najnowszej książce „Talleyrand droga do „Mefistofelesa”” pisze o trzech głównych siłach motorycznych - władzy, pieniądzach i seksie. Książkę ową autor dedykuje w szczególności politykom. "Mefistofeles Talleyrand zyskał sławę kuchmistrza w najbardziej cuchnącej ludzkiej kuchni - polityce". Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord żył na przełomie XVIII i XIX wieku w Paryżu, nazywano go po prostu – Talleyrand. F rancuski dyplomata, minister spraw zagranicznych Francji; biskup Autun, książę Benewentu. Reprezentant Francji na kongresie wiedeńskim gdzie wynegocjował dla Francji korzystne warunki pokojowe. W 1830 przyczynił się do uzyskania korony przez Ludwika Filipa I. Następnie został ambasadorem w Wielkiej Brytanii. Do historii przeszedł jako zręczny dyplomata, cyniczny i bezwzględny stanowił najdoskonalsze wcielenie typowego dla swej epoki pragmatyka, amoralnego polityka i męża stanu. W obiegowej opinii Francuzów stał się symbolem wiarołomstwa i politycznego cwaniactwa. Mimo tego jest ceniony ze względu na swoje niewątpliwe osiągnięcia dla dobra kraju, jak w czasie np. kongresu wiedeńskiego. Napoleon nigdy nie miał złudzeń co do wierności Talleyranda - ostentacyjnego cynika, malwersanta i łapówkarza - którego w przypływie gniewu nazwał kiedyś "gnojem w jedwabnych pończoszkach". Ksiązka opisuje burzliwy życiorys Talleyranda, całość uzupełniają liczne ilustracje. Polecam.

Waldemar Łysiak w swojej najnowszej książce „Talleyrand droga do „Mefistofelesa”” pisze o trzech głównych siłach motorycznych - władzy, pieniądzach i seksie. Książkę ową autor dedykuje w szczególności politykom. "Mefistofeles Talleyrand zyskał sławę kuchmistrza w najbardziej cuchnącej ludzkiej kuchni - polityce". Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord żył na przełomie XVIII i XIX wieku w Paryżu, nazywano go po prostu – Talleyrand. F rancuski dyplomata, minister spraw zagranicznych Francji; biskup Autun, książę Benewentu. Reprezentant Francji na kongresie wiedeńskim gdzie wynegocjował dla Francji korzystne warunki pokojowe. W 1830 przyczynił się do uzyskania korony przez Ludwika Filipa I. Następnie został ambasadorem w Wielkiej Brytanii. Do historii przeszedł jako zręczny dyplomata, cyniczny i bezwzględny stanowił najdoskonalsze wcielenie typowego dla swej epoki pragmatyka, amoralnego polityka i męża stanu. W obiegowej opinii Francuzów stał się symbolem wiarołomstwa i politycznego cwaniactwa. Mimo tego jest ceniony ze względu na swoje niewątpliwe osiągnięcia dla dobra kraju, jak w czasie np. kongresu wiedeńskiego. Napoleon nigdy nie miał złudzeń co do wierności Talleyranda - ostentacyjnego cynika, malwersanta i łapówkarza - którego w przypływie gniewu nazwał kiedyś "gnojem w jedwabnych pończoszkach". Ksiązka opisuje burzliwy życiorys Talleyranda, całość uzupełniają liczne ilustracje. Polecam.