Kolejna książka dla dzieci tego autora (zob. „Gryźgo idzie w świat” p 10/09) to satyryczna fantasy z życia dinozaurów, w której autor zręcznie i dowcipnie żongluje faktami i fikcją. Do strefy faktów należą sympatycznie zbeletryzowane informacje o wyglądzie naszej planety w czasach dinozaurów, ich nazwy, rozmiary czy miejsca zamieszkania. Autorska kreacja to bazująca na owych faktach wizja dinozaurowej społeczności przypominającej trochę słynnych „Jaskiniowców”, a trochę „Sceny z życia smoków”. W niej dorosłe dinozaury chodzą do pracy (w wolnych chwilach na zmianę wysiadując jaja), a małe do szkoły, o ile właśnie nie ma wakacji, korzystają z różnych udogodnień cywilizacyjnych, a w ogrodach zoologicznych trzymają (chroniąc je przed wyginięciem) dzikie istoty, które same na wolności nie dałyby sobie rady – takie jak homo sapiens i udomowione przez niego stworzenia, od psa i kota po pchły. Tytułowy bohater zaś, dinozaur nieokreślonego gatunku bardzo młody, przyciąga kłopoty jak magnes, wcale nie zawsze z własnej winy. Bo przecież nie może odpowiadać za wakacyjny najazd nieznośnej i żarłocznej rodziny w chwili, gdy mama wyjechała na urlop – za zniszczony przez złośliwych kuzynów ogródek, zatopioną jaskinię czy spostoszone zapasy. Może i powinien jednak za fatalne świadectwo szkolne czy nieprzenyślane eksperymenty z bungee… Lekko napisana, zabawna, bazująca na sprawdzonym pomyśle żartobliwego przenoszenia sytuacji ze znanej rzeczywistości w wykreowaną i podkreślania ich absurdalności, lektura rozrywkowa dla czytelników lubiących dowcip sytuacyjny i słowny.

Pierwsza u nas książka nieznanej polskiej autorki to zbiorek sześciu krótkich baśniowych opowiastek wyrażnie wzorowanych na poetyce andersenowskiej – nastrojowych, nastawionych raczej na wzruszenie i refleksję niż zabawę i z bardzo wyraźnym przesłaniem. Są to głównie opowieści o nierozerwalnych związkach ludzi z przyrodą, potędze nadziei i ofiarności, odkrywaniu własnej wartości i nagrodzie za bezinteresowną dobroć. „Skała” to opowieść o wzajemnej pomocy – gęś, której możliwość wylądowania na samotnej skale na środku morza ocaliła życie, zabiera okruch kamienia, aby choć on zobaczył urodę świata, a po latach ten okruch, wracając z długiej wędrówki, uratuje rozbitka z tonącego statku, kierując go do skały. „Drzewo”, ostatni potomek prastarego dębu strzegącego lasu wyniszczanego przez ludzi, znajdzie w sobie siłę, aby przekonać człowieka, że nie można żyć w betonowej pustyni. Mała, zachowująca pogodę ducha mimo śmiertelnej choroby dziewczynka, umierając, tylko zobaczy ponure kręgi czyśćca z pokutującymi duszami, sama trafiając pod opiekę swego Anioła Stróża. Kropla wody, niezadowolona z tego, że nie ma wpływu na swój los jako jedna z wielu, niepozorna i nieważna, przekona się, ile może znaczyć, stając się dla kogoś jedynym ratunkiem, a najbardziej niepozorny kwiatek w ogrodzie zaprzyjaźni się z najwiekszą jego ozdobą, odkrywając, jak są sobie nawzajem potrzebni. Trawestacja znanych pomysłów i wątków baśniowych w nowym kostiumie fabularnym, nie zawsze zręcznie skrojonym i ciężkawym. Według uznania.