Dziennikarz i publicysta, autor szeregu reportaży dotyczących głównie polskiego spcjalizmu (ostatni prezentowany u nas to: „Bicia nie trzeba było ich uczyć” P 21/2016), tym razem prezentuje czytelnikom biografię Bolesława Bieruta. Nie jest to nowa inicjatywa w dorobku pisarza, bowiem okresowi „polskiego stalinizmu” poświęcił całą trylogię („Bolesław Niejasny. Opowieść o Bolesławie Bierucie, Forreście Gumpie polskiego komunizmu” 2001, „Towarzysze niejasnego” 2003 i „Ofiary niejasnego” 2004). Omawiana książka jest rozwiniętą wersją I części tej trylogii. Idea publikacji wyrosła z zainteresowań pisarza, którego – jak sam przyznaje – polski komunizm po prostu fascynował. Od lat rozmawiał z byłymi członkami partii, próbując zrozumieć, czy można było naprawdę wierzyć w idee komunistyczne, czy Bierut w nie wierzył? Interesowała go także sama postać prezydenta określanego jako twarz stalinizmu w Polsce, a przede wszystkim wyjaśnienie tego, w jaki sposób znalazł się on na szczytach władzy i dlaczego jego śmierć wywołała tak wielkie poruszenie w społeczeństwie, skoro był najgorszą postacią w historii Polski. Autor szczegółowo przedstawia zarowno losy Bieruta – szczególnie w okresie jego działalności partyjnej, jak i ówczesną sytuację polityczną. Stara się odtworzyć system zależności, panujący wtedy między członkami KPP i PZPR i uzasadnić ścieżki awansu poszczególnych osób. Samego Bieruta przedstawia jako osobę kulturalną, spokojną, stonowaną i bezbarwną – idealny materiał partyjnej manipulacji. Pokazuje więc, jak jego poglądy kształtowała partia – poprzez kursy polityczne i edukację w tak zwanej „leninówce”, i jak windowała go w górę, przewidując w nim idealnie posłusznego przywódcę. Dziennikarz podkreśla, że pod tym względem komuniści mieli rację – Bierut pozostał do końca wiernym sługą i wyznawcą Stalina.

Jednocześnie nie daje jednoznacznej charakterystyki tego człowieka, przyznając, że być może nigdy go do końca nie pozna. Ciekawe są rozważania pisarza o komunizmie. Twierdzi on, że „Komunizm nie był tylko ideologią. Był wiarą. […] Wystarczająco duża dawka wiary zastępowała wiedzę i zdolności osobiste”. Przyznaje także, że zbierając materiały do książki spotykał się zarówno z byłymi komunistami uparcie ignorującymi partyjne epizody z życia, jak i przedstawicieli politycznego „betonu”, którzy – mimo upływu lat – wciąż są mocno przekonanych o słuszności idei. Książka napisana jest w interesujący sposób, jednak nagromadzenie faktów i informacji kontekstowych powoduje pewien chaos i utrudnia percepcję. Fakty niekiedy przedstawione są mało prezycyjnie (np. pisarz błędnie rozwija skrót MOPR tworząc z Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom organizację Pomocy Robotnikom), niekiedy wątpliwe są także wnioski wysnuwane przez autora. Ten element subiektywizmu można tłumaczyć jednak specyfiką gatunkową książki, będącej reportażem historycznym. Wydanie w twardej oprawie, szyte, zawiera fotografie, przypisy i bibliografię. Polecam osobom zainteresowanym.