Prezentowana książka stanowi zbiór opowiadań autorstwa niezwykłej kobiety – Lucii Berlin, której twórczość literacka zyskała uznanie dopiero 11 lat po jej śmierci (zmarła w 2004 roku). Pochodząca z Alaski autorka, która większość swojego życia spędziła na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, przeżyła odejście ojca, śmierć matki, chorobę nowotworową swoją i siostry, alkoholizm, z którego wyszła po przeszło czterdziestu latach picia. Od urodzenia borykała się także z chorobą kręgosłupa. Miała trzech mężów i czterech synów. Wszystkie te wątki znalazły odzwierciedlenie w jej opowiadaniach. Prezentowany tom stanowi największy zbiór utworów pisarki, pierwszy na polskim rynku. W Stanach Zjednoczonych spotkał się z uznaniem krytyków i czytelników. Chociaż Berlin posługuje się niepopularną dziś formą opowiadania, to jej sposób pisania oraz poruszane w prozie tematy powodują, że książka „Instrukcja dla pań sprzątających” jest pasjonującą i wciągającą lekturą. Autorka opisuje znany sobie świat, bliskich lub przypadkowo spotkanych różnych ludzi – od zwykłych pań sprzątających, przez indiańskich wodzów, po zapijaczonych emerytowanych dentystów i nawet arabskiego księcia. Kreacje są niezwykle głębokie, fascynujące, pokazane na tle ciekawego świata emigrantów, robotników, alkoholików, ludzi walczących o byt bądź po prostu zagubionych. Berlin porusza wątki trywialne, takie jak funkcjonowanie pralni publicznych, a także poważne kwestie, chociażby przynależności rasowej czy religijnej, jednak czyni to bez poprawności politycznej czy kontrowersyjności. Pokazuje świat takim, jaki jest. Doskonale posługuje się słowem, tworząc we wciągającym, gawędziarskim stylu. Okładka twarda, szyta. Gorąco polecam.