Kolejna książka tej autorki wydana w serii „Bezpieczne dziecko” (poprzednio „Dobre i złe sekrety” i „Dręczyciel w klasie” na p 14/08), tym razem podejmująca – w tradycyjnie przystępnej formie zbeletryzowanego poradnika dla dzieci i dorosłych, chociaż bez uwag do nich skierowanych – jednocześnie parę istotnych tematów. Najważniejsze zostały wypunktowane na okładce: dręczyciel także potrzebuje pomocy (opartej na zrozumieniu motywów jego postępowania) i nikogo nie należy sądzić po pozorach. Ale równie ważna jest szczera, otwarta rozmowa. Zabraklo jej w rodzinie tytułowego bohatera, radosnego, pełnego empatii i wspaniałych pomysłów na wspólną zabawę przedszkolaka, gdy jego matka bardzo ciężko zachorowała. Zgnębieni tym faktem dorośli postanowili oszczędzić troski dziecku, zapominając, że ono widzi i czuje, iż dzieje się coś złego, a źle to interpretując, jest coraz bardziej zdezorientowane, przerażone i zaczyna reagować na frustrację agresją. Jedynym przyjacielem Michasia jest w tym trudnym okresie podopieczny pisklak gołębia i to z jego powodu dojdzie do punktu krytycznego, od którego zaczną się wreszcie wyjaśnienia. A wtedy okazuje się, że z najbardziej nawet zaplątanej sytuacji, po całym ciągu nieporozumień i pomyłek, można znaleźć wyjście dzięki rozmowie, a czasami zachowywanie kłopotów w tajemnicy bywa poważnym błędem. Podobnie jak w większości publikacji tego typu walory edukacyjne dominują nad literackimi, ale temat jest bardzo ważny, przedstawiony z dużą wrażliwością i możliwie przystępnie. Kolejna warta polecenia pozycja w tej serii.