Druga u nas książka wychowanego w Maladze amerykańskiego pisarza (poprzednio „Ostatnia królowa” p 10/11) to również powieść historyczna, napisana w formie wspomnień umierającej królowej Francji rozliczającej się przed sobą z dokonań życia – zamknięta klamrą jej pierwszej wizji, której doświadczyła jako dziesięciolatka i spełnienia się owej wizji u schyłku życia królowej. Przedstawiając historię życia kobiety mającej w powszechnej świadomości nie najlepszą reputację intrygantki, trucicielki i despotki, autor ukazuje ówczesną rzeczywistość widzianą jej oczami i zmuszającą bohaterkę do czynów mało chwalebnych, zgodnie ze znanym jej, dedykowanym jej dziadowi traktatem Machiavellego – dla przetrwania w chwilach realnego zagrożenia życia w zbuntowanej Florencji, utrzymania się w roli małżonki następcy tronu Francji, a później jej władcy mimo obojętności męża, wreszcie zachowania korony w dynastii Walezjuszy mimo coraz większych aspiracji do tronu rosnących w potęgę Gwizjuszy i Burbonów – od dziecka depozytariuszki rodowej dumy, nieustannie stawianej w sytuacjach trudnych i upokarzających. Intymny, emocjonalny i raczej pochwalny portret inteligentnej, pełnej temperamentu, wykorzystującej każde zdobyte doświadczenie i wiedzę kobiety, która dla dobra rodziny i państwa podjęła bezpardonową walkę o władzę, poświęcając własne uczucia na ołtarzu powinności królowej, przedstawiony na bogatym tle kulturowym i obyczajowym epoki, w malowniczej secnerii, to lektura dla średnio wymagających amatorów powieści historycznej. Sprawne rzemiosło w ramach gatunku.