Nenad Veličković to jedyny współczesny "post-jugosłowiański" pisarz, który w czasach ogłuszonych wojną, nienawiścią i przytłaczająco patetyczną nacjonalistyczną retoryką, przemówił normalnym, ludzkim głosem. Niebywały talent literacki, zniewalający humor i twarda niezgoda na wtłoczenie w koleiny narodowej literatury to grzechy, których jego współcześni nie wybaczyli mu do dzisiaj, bo pisze lepszej rzeczywistości gdzie ludzie kochają, bawią się i pomagają sobie. Krytykuje tych co nie maja czasu dla żywych bo tracą go na martwych przodków. Polski czytelnik zna jego książkę „Koczownicy” (20/2005). Sahib (z arab.) - pan, władca, mianem „sahibowie” określano Europejczyków. Książka „Sahib” to zbiór listów, które pisze do swojego ukochanego angielski urzędnik zajmujący się pomocą humanitarna w Bośni. On wyjęty z świata zachodu o liberalnych poglądach spotyka się z patriarchalna kultura w Sarajewie. Zwyczaje, sposób bycia, potrawy, warunki mieszkaniowe i gościnę Bośniaków opisuje w listach i dokładnie analizuje, porównując co kultury zachodu. Jego refleksje nie pozbawione są humoru, ale nie szydzi z tych ludzi, stara się zrozumieć. Wiele rzeczy które opisuje polskiemu czytelnikowi jest stosunkowo bliska, Polak nie jest zaskoczony tym ze jada się kiszoną kapustę i kefir, zdejmuje buty gdy przychodzimy w gości a przede wszystkim kombinuje się jak uzyskać z pomocy społecznej fundusze, nie zawsze na niezbędne potrzeby. Nenad Veličković po raz kolejny, sięga po znakomity humor, inteligentny dowcip i błyskotliwą ironię, by zachęcając do rewizji światopoglądu, pokazać, jak humanizm staje się towarem. Świetna lektura, polecam.