Drugi tom („Delirium” na p 9/12) adresowanej do starszej młodzieży dystopijnej trylogii postapokaliptycznej ukazującej koszmarną wizję państwa totalitarnego, jakim stały się Stany Zjednoczone Ameryki po Wielkim Oczyszczeniu społeczeństwa z części populacji niechętnej całkowitemu podporządkowaniu się władzy. Pozostali żyją zamknięci na strzeżonych przez wojsko, odizolowanych od siebie terytoriach, poddawani intensywnej indoktrynacji i obowiązkowemu w chwili osiągnięcia pełnoletności zabiegowi medycznemu eliminującego z ich psychiki zdolność odczuwania miłości, traktowanej jako choroba niszcząca jednostkę i społeczeństwo. Próba ucieczki podjęta przez przygotowywaną do zabiegu główną bohaterkę (Lenę Haloway) i chłopaka (Aleksa), który uświadomił jej, że miłość jest piękna, a za zasiekami istnieje świat, w którym nie jest zakazana, udaje się tylko dziewczynie. Uratowana od śmierci przez jedną z grup innych uciekinierów, przekonana, że jej ukochany nie żyje, po przejściu ostrej szkoły życia jako ścigana zwierzyna, decyduje się na przystąpienie do ruchu oporu i udział w niebezpiecznej misji wywiadowczej, nieświadoma, że nowi przyjaciele także gotowi są manipulować nią dla idei i dobra ogółu. W trakcie śmiertelnie niebezpiecznej akcji, w którą została wmanewrowana, zakochuje się z wzajemnością w inwigilowanym synu przywódcy reżimowej organizacji (Julianie), a wtedy powraca przeszłość (i Alex). Dobrze wpisana w konwencję gatunku powieść o nieodkrywczej, ale dość oryginalnej fabule, z dynamiczną akcją i odpowiednią dramaturgią wydarzeń, wątkiem romansowym i refleksjami natury etycznej. Tam, gdzie podobał się poprzedni tom.