Pierwsza u nas, a trzecia w dorobku książka szwedzkiej dziennikarki, ilustratorki i pisarki, to adresowana do starszych dzieci humorystyczno-sensacyjna powieść drogi, w atrakcyjnym kostiumie fabularnym podejmująca temat przeżywania żałoby. Jej dziewięcioletnia narratorka (Iris Karlssons) jest przekonana, że czekają ją najgorsze i najnudniejsze wakacje w życiu, spędzone w małym domku w środku lasu w towarzystwie babci opłakującej zmarłego przed pół rokiem męża – co jej samej także utrudni pogodzenie się ze śmiercią ukochanego dziadka. Tymczasem okazuje się, że starsza pani zaplanowała dla obu zwariowaną eskapadę motocyklową przez pół Szwecji, zamierzając złożyć wizytę nowemu korespondencyjnemu znajomemu, a w drodze spróbować wszystkiego, czego nie robiła do tej pory, bo właśnie doszła do wniosku, że życie jest zbyt krótkie, aby zmarnować je na nieciekawe spędzanie czasu. Początkowo planowane atrakcje przewidują podróż bez mapy za głosem serca i śmieciowe jedzenie, ale niebawem, ku zdumieniu oszołomionej wnuczki, dochodzą do nich włamanie do cudzego domku letniskowego, nie dająca spodziewanej satysfakcji drobna kradzież w sklepie i wreszcie, zupełnie przypadkiem, udział w napadzie na bank. Ukrywając się przed gangsterami zamierzającymi zlikwidować świadków napadu i przed policją uważającą je za współwinne, po raz pierwszy odbywają długą, oczyszczającą rozmowę o zmarłym dziadku, nieświadome, że właśnie dotarły też do celu wyprawy i teraz może być tylko lepiej. Pełne ciepłego, lekkiego humoru, zręczne połączenie bardzo dynamicznej, wciągającej fabuły przygodowej z subtelnie zarysowaną warstwą psychologiczną, warte polecenia szczególnie sympatykom twórczości Astrid Lindgren.