Pierwsza u nas książka znanego zapewne fanom gatunku pisarza sf i fantasy, dziennikarza i tłumacza, od 2000r. red. naczelnego założonego przez siebie miesięcznika „Science Fiction” (wydane w 2003 r. „Apokalipsa według Pana Jana” i „Zaklinacz” do nas nie dotarły) to zbiór pięciu jego opowiadań publikowanych w „Science Fiction” w latach 2001-2006. Tytułowe to sf drogi z elementami sensacji. Kierowca trucka przemierzający całkowicie skomputeryzowane drogi kontynentu eurazjatyckiego jest przekonany, że świadomie uczestniczy w wirtualnym przekręcie – ma dotrzeć do Moskwy z pustymi kontenerami, w odpowiednim czasie zgłosić kradzież towaru i zdobyć podstawę do odszkodowania. Nieoczekiwanie dostaje wiadomość, że na ślad sympatycznego przedsięwzięcia wpadli agenci federalni i musi zdążyć schronić się w FedRosji, zanim go namierzą. Zadanie nie jest łatwe, tym bardziej, że w rzeczywistości kontenery nie są puste… „Cicha Góra” to klasyczny horror – zmierzający z sześcioletnią córką do jednego z bieszczadzkich przejść granicznych pisarz ulega wypadkowi samochodowemu. Kiedy, mocno poturbowany, odzyskuje przytomność, stwierdza, że dziecko zniknęło z zamkniętego samochodu, a szukając pomocy, trafia do dziwnego, wyludnionego miasteczka. Od ostatniego mieszkańca dowiaduje się, że miasteczko wypadło poza czas, a on broni powstającego tu przejścia ze świata zła. Czy jednak rzeczywiście broni? Jest tu też sf katastroficzne, fantasy szpiegowskie i parapsychologiczne. Autor zręcznie wykorzystuje znane schematy, wypełniając je własnymi pomysłami na detal, tworzy sugestywne fabuły, nieźle posługuje się materią słowa, całość „daje się czytać”. Według uznania.