Najnowsza powieść Ewy Nowackiej ma szansę poruszyć czytelników i stać się tematem dyskusji (nie tak źywej, jak "Tabu" czy "Obciach" Kingi Dunin, ale jednak). Wykreowani w niej bohaterowie "jak z życia" prezentują się mało pochlebnie, ale już dorośli wypadają wyjątkowo źle. Jest to bowiem historia bardzo krótkiej miłości i jescze krótszego małżeństwa dwojga nastolatków (siedemnastoletniej licealistki Wioli i o rok starszego ucznia technikum Daniela) nie mających najmniejszego pojęcia o tym, jak trudna jest prawdziwa miłość i mylnie biorących gwałtowne zauroczenie za głębokie uczucie. Zafascynowana zaledwie poznanym chłopakiem rozpieszczona bohaterka prze do ślubu jak czołg, mając bardzo mgliste pojęcie o życiu we dwoje i wychodząc z założenia, że jej marzenia muszą się same zrealizować. Nieprzygotowany do nagłego wejścia w dorosłość, przerażony bohater nieśmiało protestuje, ale w końcu pozwala sobą manipulować jak marionetka. Uległa wobec ukochanej córeczki dość ograniczona i prymitywna przyszła teściowa także przychyla się do tego, by grzeszny romans zalegalizować w sakramentalne stadło, a rodzice pana młodego stosują zasadę "jak sobie pościelesz". Wspólne życie nie bardzo rozumiejących się, w jakiś sposób oszukanych młodych pod krytycznym okiem teściowej, a rychło i babci, kończy się katastrofą. Kto jest temu winien? A obserwuje to wszystko i stara się nie komentować sąsiad usiłujący napisać łatwy w odbiorze, ale ambitny szkic o słynnych kochankach do kobiecego pisma. Komentarz autorka pozostawia czytelnikom, a czyta się książkę dobrze, chociaż z irytacją.