Pierwsza u nas książka nieznanej włoskiej autorki (na jej stronie internetowej figuruje informacja o doktoracie z historii pism kobiecych, pisze eseje, opowiadania i powieści) to zarazem w miarę interesujące, chociaż nieodkrywcze, podjęcie ważnego dla nastolatków problemu w warstwie fabularnej powieści psychologiczno-obyczajowej i zbrodnia na polskim języku w przekładzie Napisana jest w formie blogu o wiele mówiącym tytule „Zmieszana i szczęśliwa”, w którym niespełna piętnastoletnia narratorka (Ilaria, dla bliskich Ila, nick Aria), dziewczyna wrażliwa, refleksyjna i spontaniczna jednocześnie, próbuje podzielić się z czytelnikami swoimi przeżyciami, rozterkami i przemyśleniami. Na plan pierwszy wysuwa się w nich fascynacja nową koleżanką (Alicją), której pojawienie się w klasie przewraca do góry nogami spokojne, uporządkowane życie bohaterki. Przypadkowe sąsiadki z ławki, mimo absolutnego przeciwieństwa charakterów i zachowań, nieoczekiwanie stają się przyjaciółkami od pierwszego wejrzenia, zdaniem uszczęśliwionej bohaterki idealnie się rozumiejącymi. Ale na długo, a zrozumienie powodów coraz dziwniejszego zachowania przyjaciółki i nieuchronnego końca przyjaźni okaże się bardzo trudne i bolesne. O ile nie dziwi pewien chaos myślowy, osobliwa dygresyjność i płytkość refleksji w blogowych zapiskach – to prawo nastolatki – trudno pogodzić się z wyjątkowo licznymi błędami językowymi na wszystkich poziomach tekstu (np. kostium baletowy do flamenco „z przysadzistym trenem o szerokich falbanach” s. 52, „musiałam pomóc mamie w domu, która nie czuje się dobrze i leży” s. 47, „czekać godzinami przed kominkiem w oczekiwaniu na ten magiczny moment” s. 62 czy „delikatne podejrzenie płonęło na moich policzkach” s. 68).