Najnowsza książka autorki powieści psychologiczno-obyczajowych, adresowanych do starszej młodzieży (poprzednio „Pierwiastek zero” p 7/09) koncepcją przypomina „Złą dziewczynę” Beaty Ostrowickiej (p 13/05). I tu siedemnastoletnia bohaterka (Nikola Torbielak) za wszelką cenę pragnie wyrwać się z zapyziałej, biednej prowincji, z rodziny pogrążonej w marazmie bezrobocia i nędzy, wewnętrznie skłóconej, na zewnątrz obłudnej, ogólnie pazernej, roszczeniowej prymitywnej i antypatycznej. Jednak sama niczym nie różni się od najbliższych, planując poprawę sytuacji materialnej i statusu społecznego jak najmniejszym kosztem – najlepiej przez upolowanie bogatego męża. I tak jak reszta rodziny nie może zrozumieć, dlaczego przystojny starszy brat odrzucił posażne partie dla małżeństwa z dziwolągiem – niezbyt ładną, chorowitą i ubogą skrzypaczką z orkiestry symfonicznej o idiotycznych pomysłach (np. karmienia podwórzowego kundla mięsem i spuszczania go z łańcucha) – ani nie akceptuje bratowej. Ale kiedy w jakiś czas po nieuchronnym rozwodzie (co za skandal w katolickiej rodzinie i jak dobrze, że pozbył się baby) coraz ciężej chory dziwoląg okaże się dziedziczką imponującej fortuny, rodzina ruszy do walki o ewentualny przyszły spadek, a bohaterka postara się najgorliwiej, gotowa nie tylko na jak najszybsze małżeństwo z jedynym krewnym nieoczekiwanej bogaczki, ale i na sprytne skrócenie życia niezadowolonej z tego mariażu byłej bratowej, zanim ta zdąży zmienić testament. Nie przypuszcza, że jej makiaweliczna intryga przyniesie zaskakujący dla wszystkich rezultat…

Kolejna, czarno-biała w kreowaniu postaci bohaterów, chłoszcząca satyrą środowisko i czasy, piętnująca ponadczasową głupotę i brak zasad średnia literacko opowieść z niemal baśniowym morałem, dla niezbyt wymagających czytelniczek.