"Pamiętnik róży " to książka szczególna. Przez dwadzieścia lat, po śmierci autorki, przeleżał w kufrze, wraz z innymi pamiątkami po jej sławnym mężu. Ukazanie się książki, we Francji, w roku 2000, w setną rocznicę urodzin twórcy "Małego księcia", stało się wydarzeniem. Wspomnienia żony Antoina de Saint-Exupery, ukazuje go w nowym świetle, jako człowieka z krwi i kości, niebanalnego, intrygującego ale niepdpowiedzialnego. A jego "Mały książę", ta niezwykła, magiczna, abstrakcyjna baśń, zyskuje ludzki wymiar, ponieważ dowiadujemy się, że to Consuelo - piękna, argentyńska rzeżbiarka - zinspirowała Saint-Exuperiego do stworzenia postaci róży. Kiedy się poznali, w roku 1930, on był lotnikiem, wywodzącym się z arystokratycznej, osiadłej w Prowansji, bogatej rodziny. Ona miała już za sobą niezwykle bogatą w różnego typu związki przeszłośći była wówczas zamożną wdową. Obydwoje byli ludżmi odznaczającymi się bujnymi temparamentami i skłonnością do "umagiczniania" życia. Ich związek, o którym Consuelo pisze w sposób egzaltowany i bardzo subiektywny był mieszanką namiętności, zdrad, rozstań i powrotów. Mieszkali w Argentynie, w Paryżu, we Włoszech i w Ameryce. Otaczali się barwnymi postaciami. On pisał do niej listy z rejsów lotniczych, których, dziwną, nierealną atmosferę umieścił w książce "Nocny lot". Z jej zapisków wyłania się postać pisarza - niezwykle silnego, obdarzonego wyjątkowo wysokim wzrostem, igrającego z niebezpieczeństwem, wielkiego dziecka. Czy rzeczywiście pisarz był niewiernym pięknoduchem? "Pamiętnik róży" znajdzie wielu czytelników. Polecam.