Nowa powieść psychologiczna Ewy Przybylskiej (ostatnio "Nagie słówka" p 13/00) adresowana jest raczej do starszej mlodzieży i ewemtualnie dorosłego czytelnika. Jest to kolejne studium - tym razem dwojga bohaterów wybitnie utalentowanych, nadwrażliwych i pełnych wewnętrznej godności, przedwcześnie dojrzałych w niesprzyjających warunkach. Tytułowy Mateusz, dziewięcioletni geniusz muzyczny, musi sobie wyobrażać świat dźwięków, ponieważ jego starszej siostry nie stać na wysłanie go do szkoły muzycznej, podobnie jak na realizację własnych marzeń o szkole teatralnej. Po śmierci matki oboje zostali bez środków do życia, nie chcąc zdać się na łaskę dalszej rodziny, zdecydowanie ubogiej duchem i nie rozumiejącej ich aspiracji. W katastrofalnych warunkach materialnych, nagle wrzuceni w środowisko, które ich nie rozumie, więc niszczy fizycznie i psychicznie (chłopcu koledzy z nowej szkoły dla zabawy złamali nogę, dwudziestodwuletnią piękną dziewczynę prześladują chamscy i cyniczni amatorzy jej wdzięków), nie zamierzają się poddawać. Oboje szukają godnej drogi wyjścia ze swojego "trzeciego świata" - zduszonego pomiędzy tym dolnym, pełnym wszelkiej miernoty i marazmu, a górnym, zapatrzonym we własną doskonałość i wzgardliwie obojętnym. Autorka stara sie prześledzić głównie zmagania duchowe swoich (znowu zdecydowanie czarno-białych) bohaterów, zatem dużo tu głębokich, zawiłych i wręcz przemądrzałych rozważań (zwłaszcza w wykonaniu dziewięciolatka), błyskotliwych złotych myśli i kunsztownych dialogów, chwilami już męczących. Według uznania