Pierwsza u nas książka dziennikarki piszącej dla Gazety Wyborczej i Przekroju, opatrzona bardzo pozytywną recenzją Małgorzaty Musierowicz, może wzbudzić w czytelnikach skrajne emocje, od zachwytu po negację pomysłu literackiego i jego realizacji. Ze względu na podjęty temat, powieść - pomimo że jej bohater (Jaś) ma lat dwanaście, przeznaczona jest raczej dla mlodzieży i dorosłych. Trudno też powiedzieć, w jakim stopniu jest to (bardzo sugestywna) kreacja, a w jakim manipulacja autorki, starającej się przedstawić w dopracowanej formie literackiej poważny problem psychologiczny i społeczny. Bohater, a zarazem narrator opowieści, nie z własnej winy stał się przyczyną rozpadu rodziny. Od urodzenia pozbawiony jakiegokolwiek kontaktu ze światem zewnętrznym (bezwładny, niemy, nie kontrolujący potrzeb fizjologicznych), zamiast zgodnie z obietnicami lekarzy szybko umrzeć, nadal żyje i nikt z otoczenia nie wie, że chłopiec jest w pełni sprawny umysłowo, a nawet bardzo inteligentny, uważnie obserwuje dostępne mu fragmenty życia innych i wyciąga mądre wnioski. Wie, że dla ojca zawsze był kłopotliwym i wstydliwym "problemem", możliwym do rozwiązania jedynie przez oddanie do domu opieki, dla rodzeństwa (siostry bliźniaczki i starszego brata), źródłem dodatkowych uciążliwych obowiązków, braku pieniędzy wydawanych na rechabilitację i przyczyną odejścia ojca, a dla matki obiektem przerastającej jej siły troski. Ale podobno wszystko jest możliwe i w ciągu roku między dwunastymi a trzynastymi (najprawdopodobniej ostatnimi) urodzinami chlopca, w domu coś się zaczyna zmieniać...

Powieść psychologiczno-rodzinna Papuzińskiej, balansując na granicy melodramatu i umiejętnie grając na emocjach czytelnika, stara się przedstawić całą złożoność relacji między światem ludzi sprawnych i niepełnosprawnych, i udowodnić, że żaden człowiek "nie jest przez cały czas taki sam", jak zauważył bohater. Część czytelników pochłonie ją z zapartym tchem.