Jest to pierwszy tom nowej współczesnej sagi rodzinnej, wyraźnie wzorowanej na "Jeżycjadzie". Jej autorka jest z zawodu pedagogiem-terapeutą, wspólpracuje też z popularnymi czasopismami dla mlodzieży ("Cogito", "Junior", "Victor", "Filipinka"). Akcja powieści toczy się na warszawskim Bródnie, a jej bohaterowie to dosyć niekonwencjonalna rodzina Gwidoszów i ich liczni przyjaciele. W skład kochającej się i stanowiącej bezpieczny azyl w skomplikowanym świecie zewnętrznym rodziny wchodzą: mama o ambicjach psychologa i wyjątkowym antytalencie do wszelkich prac domowych, inteligentny i anielsko cierpliwy ojciec obdarzony specyficznym poczuciem humoru i troje dzieci - osiemnastolatek (Kuba), szesnastolatka (Malwina) oraz nieprawdopodobnie bystra i dociekliwa, upiorna pięciolatka (Marysia). Domowe, szkolne, a zwłaszcza sercowe problemy nastolatków są bardzo podobne do przeżywanych przez niejednego z czytelników i właściwie trudne do rozwiązania (najpoważniejsze to nieszczęśliwie ulokowane uczucie doprowadzające dziewczynę niemal do anoreksji i paskudna zazdrość owocująca rozpowszechnieniem plotki o homoseksualizmie domniemanego rywala bohatera). Autorka opisuje je z ciepłym humorem i ogromnym optymizmem, a także z głęboką wiarą, że w prawdziwie zintergowanej rodzinie wszystko da się wspólnie pokonać. Powieść ciekawa - chociaż nie oryginalna - psychologicznie, z interesującymi obserwacjami praktyka i miłym dla oka obrazem doskonałej w swych niedoskonałościach rodziny, ale słabsza, a właściwie wyrażnie niedopracowana literacko. Prawdopodobnie spodoba się zwłaszcza mniej wyrobionym czytelniczkom.