Druga w tej serii książka Jany Frey ("W ślepym zaułku wolności" na p 11/01) to również literatura oparta na faktach - wywiadzie udzielonym autorce przez bohaterkę - i mająca na celu uwrażliwienie czytelników na poważny problem psychologiczny i społeczny: konsekwencji przynależności do sekty. Kiedy matka sześcioletniej wówczas bohaterki (Hannah) zginęła w wypadku, słaby psychicznie i niezaradny życiowo ojciec dziewczynki szybko uległ wpływowi poznanej niebawem kobiety energicznej, troskliwej i o silnej osobowości. Małżeństwo z nią wiązało się z przystąpieniem do społeczności świadków Jehowy i przyjęciem wszystkich zasad ich wiary, także dla dziewczynki. Początkowo czuła się bezpiecznie, a nawet w jakiś sposób wyróżniona, w zamkniętym świecie rygorystycznych zakazów i nakazów, pod czujnym okiem Boga, który cały czas ją obserwuje, ale za wierne przestrzeganie zasad obiecuje wspaniałą nagrodę. W miarę dorastania zaczęła jednak porównywać życie swoje i rówieśników ze skazanego na okrutną zagładę zewnętrznego świata zła i, mimo paraliżującego strachu przed potępieniem, zapragnęła żyć tak jak oni - mieć prawo do radości, miłości i przede wszystkim decydowania o własnej przyszłości. Okazało się jednak, że wspólnota nie przewiduje takiej możliwości i krnąbrna owieczka została poddana tak silnej presji socjo-psychologicznej, że omal nie przypłaciła tego życiem. Dzięki pomocy przyjaciół ze szkoły szesnastoletniej bohaterce udało się odejść z sekty, ale ta pozornie nieporadna relacja z jej przeżyć i doświadczeń pozostaje wstrząsającym dokumentem życia społeczności bezwzględnie łamiącej charaktery i odbierającej tożsamość współwyznawcom, dokumentem skłaniającym (a nawet zmuszającym) do przemyśleń. Polecam.