Jest to następna powieść Józefackiej (poprzednia:"Sekrety i niespodzianki"5/99) dla nastoletniej młodzieży - trochę w konwencji popularnych seriali. Akcja książki rozgrywa się w małej miejscowości Poddąbie, niedaleko Ustki. Najważniejszymi postaciami są dwie przyjaciółki i brat jednej z nich; z czasem na horyzoncie zdarzeń pojawi się pewien zarozumiały młodzieniec z Poznania, oraz kilka innych bohaterów. Dla każdego z nich kolejne letnie miesiące okażą się niezwykle burzliwe i ważne - bohaterzy niezbyt sympatyczni i pełni wad na początku w toku zdarzeń zrozumieją i wyszlachetnieją, natomiast ci, którzy są ewidentnym wzorem do naśladowania (jedna z dziewcząt i jej brat) w zamian za pomaganie wszystkim na około, otrzymują w prezencie od losu wymarzonych ukochanych. Same zaś wydarzenia, których trzeba przyznać jest sporo, polegają na tym, iż ci dobrzy nieustannie ratują z opresji tych na początku mniej wartościowych jako osobowości (przed utonieciem, przed niezasłużonym aresztowaniem, przed wreszcie ewentualnym niezdaniem poprawkowego egzaminu itp). Zresztą wszystko kończy się jak w bajce, albo ... może telenoweli? Biedny chłopak za swoją dobroć i szlachetność otrzymuje ogromną szansę życiową - ojciec bogatego chłopaka funduje mu stypendium, dzięki czemu będzie mógł rozwinąć swoje matematyczne zdolności. Zarozumiały nastolatek okaże się nieszczęśliwy i walczący z nałogiem, ale nowi przyjaciele mu pomogają, a i ojciec wreszcie dostrzegł jego problemy, ułatwiając mu następny krok w lepszą przyszłość. Próżna i myśląca tylko o szmatach i podrywach bogata przyjaciółka głównej bohaterki nareszcie zrozumiała czym jest prawdziwa przyjaźń i miłość. Wszyscy na końcu są tak słodcy i dobrzy dla siebie, że już bardziej chyba nie można.

Józefacka i w tej powieści usiłuje opowiedzieć o tysiącach problemów współczesnej młodzieży: między innymi sygnalizuje problem dzieci z bardzo biednych rodzin, porusza sprawę samotności nastolatków z bogatych rodzin, a także zagubienie się młodych ludzi w chaosie moralnym i wzorach popkultury. Niestety, czyni to bardzo powierzchownie, zaledwie zaznacza ich istnienie. Nie pogłębia też wątków psychologicznych, jej bohaterzy są w gruncie rzeczy tylko konturami osobowości: nie do końca zresztą konsekwetnie kreowanymi. Ale powieść niewątpliwie czyta się dobrze. Mniej wymagające czytelniczki znajdą się tu w świecie dobrze znanym, być może nawet zindentyfikują się z niektórymi osobami. Akcja toczy się dosyć szybko, dialog bywa obowiązująco błyskotliwy i wszystko kończy się ... wspaniale, więc czego wymagać od wakacyjnej lektury. Polecam, mimo wszystko, dla miłośniczek pisarstwa Józefackiej. BD IV.