Pierwsza u nas książka nieznanej australijskiej autorki to pierwszy tomik cyklu realistyczno-surrealistycznych opowiadanek o przygodach i przemyśleniach inteligentnej, spostrzegawczej, obdarzonej imponującą wyobraźnią i pogodą ducha tytułowej bohaterki (Henryśki Hopsakiewicz Pierwszej), dziewczynki małej, ale w porównaniu z młodszym bratem niemowlakiem uważającej się za dużą. Henryśka, przyszła idealna królowa Szeroko Obszernego Długiego Odjazdowego Wybrzeża Zagubionych Skarpetek, które odwiedza w czasie żeglarskich wypraw kąpielowych w wannie, przekonująco przedstawia siebie jako sprawnie wierzgającą, irytującą i intrygującą, a bywa radosna, przeraźliwie pomysłowa i kłopotliwa, zwłaszcza gdy przerabia świat według własnego uznania. Oprócz cierpliwych rodziców, małego brata, szalonego psa, pary myszek i prawdziwej przyjaciółki, ma też przyjaciółkę wymyśloną, z całym bogatym życiorysem i mnóstwem problemów, którym trzeba zaradzić. Lubi psocić, bywa zwierzakiem (to cały specjalny rytuał), bawi się słowami i skojarzeniami i wymyśla niesamowite historie. Zakręconej treści tekstowo-rysunkowych historyjek nie da się opowiedzieć, ale w scenkach pełnych absurdalnego humoru pojawiają się ważne dla dziecka tematy, takie jak wiara w siebie, tolerancja, potrzeba bliskości, odpowiedzialność, samotność i śmierć (tu jednej z myszek). W tym tomiku, po obszernej i efektownej autoprezentacji, Henryśka odkrywa, że jej wymyślona przyjaciółka właśnie straciła dom i trzeba się nią zaopiekować. Sympatyczna, zabawna lektura dla małych czytelników z wyobraźnią.