Trzeci tom cyklu („Niewiarygodne przygody Alfreda Kroppa” p 16/07, „Alfred Kropp – Pieczęć Salomona” p 20/07) to równie udane połączenie opwieści sensacyjno-przygodowej w stylu Jamesa Bonda z elementami arturiańskimi i biblijnymi, napisane z podobnym rozmachem, fantazją i dużym poczuciem humoru. Piętnastoletniego tytułowego bohatera, który po kolejnych przejściach przestał już być niezdarnym, według własnych słów jedynym w historii obrońcą świata, który psuje wszystko, czego się dotknie, ponownie musi stanąć do walki – tym razem o własne życie. Gdy ktoś usiłuje go zabić, a próba ratowania własnej skóry kolejny raz czyni z Alferda wroga publicznego numer jeden, chłopak sądzi, że to Agencja Interdyscyplinarnych Poszukiwań Ekstrasensorycznych Paradoksów (AIPEP), która już parę razy wmanewrowała go w śmiertelne niebezpieczeństwo, w ten sposób chce odzyskać zatrzymaną przez niego Pieczęć Salomona. Niestety, na głowie – i to dosłownie – ostatniego potomka Lancelota zależy ostatniemu z linii Mordreda (którego ojca Alfred zabił w obronie własnej) dla zemsty osobistej i odprawienia pewnego rytuału, a niektórzy pracownicy samej Agencji chętnie przeobraziliby bohatera w odmóżdżony materiał laboratoryjny do badań nad właściwościami jego niezwykłego organizmu. Uniknięcie obu wersji unicestwienia okaże się bardzo trudne, gdy nastolatka zewsząd otaczają zdrajcy, a on sam usiłuje więcej nie zabijać… Nadal jest to dobrze skonstruowana, trzymająca w napięciu fabuła bardzo wybuchowej akcji z dowcipnymi dialogami i zaskakująco poważnymi refleksjami na temat ambicji, zdrady, honoru, lojalności, odwagi i poświęcenia i wręcz gotowy, pisany sugestywnymi obrazami, scenariusz filmowy. Lektura nie zawiedzie czytelników poprzednich tomów.