Kolejna książka tej autorki adresowana do młodych czytelników (poprzednio „Babcia, my i gangsterzy” p 23/07) to lektura z nurtu literatury optymistycznej, krzepiącej i klasycznie tendencyjnej. Czternastoletnia bohaterka (Bogna Bogusławska), stypendystka w pierwszej klasie renomowanego liceum, nie pasuje ani statusem materialnym (jako córka polonistki z podrzędnej szkoły samotnie wychowującej troje dzieci) ani mentalnie do pozostałych uczniów w klasie, potomstwa bogatych i wpływowych rodziców przekonanego o własnej wysokiej pozycji i bezkarności. Zmuszona przez los do szybszej dorosłości, pozostałych traktuje z pewnym lekceważeniem, może wynikającym również z zazdrości, i trzyma się na uboczu. Tam też początkowo pozostaje, gdy w klasie wybucha nieprzyjemna afera, stawiająca pod znakiem zapytania także postawę etyczną grona pedagogicznego – dwie uczennice, córka znanej pani chirurg i przyjęta także jako zdolna stypendystka dozorcówna, przypadkiem robią głupi kawał telefoniczny wicedyrektorowi szkoły, a on z góry zakłada, że główną winowajczynią jest ta z nizin społecznych, od pozostałych rządając wydania wspólniczki pod groźbą odpowiedzialności zbiorowej. Oczywiście nikt z prominentnych ani nie stanie w obronie koleżanki, ani nie doniesie, a i bohaterce trudno podjąć decyzję grożącą zaprzepaszczeniem marzeń matki o jej dobrym wykształceniu. Kiedy jednak granica cwaniactwa zostanie nagle przekroczona i wobec prominentnych, w uczniach zaczyna się budzić sumienie i poczucie odpowiedzialności, pozostaje jeszcze solidarność… Klasyczna w formie krzepiąca opowieść o tym, że nie cała młodzież jest zdemoralizowana a dorośli wzorowi, z czytelnym przesłaniem do naśladowania.